Mattheus , codex Bezae Cantabrigiensis caput IX

f



1 Et ascendens nauem
transfretauit et uenit in suam ciuitatem
2 et ecce obtulerunt ei
paralyticum in lecto iacentem

[                                        ]
dixit paralytico confide fili
dimittuntur tibi peccata tua
3 et ecce quidam scribarum
dixerunt intra se hic blasphemat
4 et uidens Ihs cogitationes eorum
dixit eis ut quid cogitatis mala
in cordibus uestris
5 quid enim est facilius dicere
dimittuntur tibi peccata
aut dicere surge et ambula
6 ut autem sciatis quoniam Filius hominis
potestatem habet super terram
dimittere peccata tunc dicit paralytico
surge et tolle lectum tuum
et uade in domum tuam
7 et surgens abiit in domum suam
8 uidentes autem turbae timuerunt
et glorificauerunt Dm qui dedit potestatem
talem hominibus
9 et transiens inde Ihs uidit hominem
sedentem super teloneum
Matthaeum nomine
et dicit ei sequere me
et surgens sequebatur eum
10 et factum est ipso discumbente in domo
ecce multi publicani et peccatores
uenientes simul discumbebant cum Ihu
et discipulis eius
11 uidentes autem Pharisaei
dixerunt discipulis suis
quare magister uester
cum peccatoribus et publicanis manducat

12 qui autem audiens dixit non necesse habent
fortes medico sed male habentes
13 euntes autem discite quid sit
misericordiam uolo et non sacrificium
non enim ueni uocare iustos sed peccatores
14 tunc accedunt ad eum discipuli Iohannis
dicentes quare nos et Pharisaei
ieiunamus multa
discipuli autem tui non ieiunant
15 et dixit eis Ihs numquid possunt
fili sponsi iaiunare
in quantum cum ipsis est sponsus
uenient autem dies cum tollatur ab eis
sponsus et tunc iaiunabunt
in illis diebus
16 nemo autem inmittit commissuram panni nobi
in uestimento ueteri tollit enim plenitudo eius
de uestimento et peior scissura fit
17 nec mittunt uinum nobellum in utres ueteres
alioquin rumpit uinum nouellum utres
et uinum perit et utres mittunt autem
uinum nouellum in utres nouos
et utrisque seruantur
18 haec eo loquente illis ecce unus princeps
ueniens adorabat ei dicens
filia mea modo mortua est
sed ueniens inpone manum tuam super eam
et uiuet 19 et surgens Ihs sequebatur eum
et discipuli eius
20 et ecce mulier fluxum sanguinis habens xii annis
accedens retro tetigit
fimbriam uestimenti eius
21dicebat enim intra se

si tetigero tantum uestimenti eius
saluabor : 22 qui autem conuersus stetit
et uidens eam dixit
confide filia fides tua saluabit te
et saluata est mulier ab hora illa
23 et ueniens Ihs in domum principis
et uidens synphoniacos et multitudinem
turbantem se 24 dicebat discedite
non enim mortua est puella sed dormit
et deridebant eum
25 quando autem eiecta est turba ueniens tenuit
manum eius et surrexit puella
26 et exiit fama eius
in totam terram illam
27 et transeunte inde Ihu
saecuti sunt duo caeci clamantes et dicentes
miserere nostri fili Dauid
28 et uenit in domum
et accesserunt ad eum duo caeci
et dicit eis Ihs creditis
quia possum hoc facere dicunt ei etiam Dne
29 tunc tetigit oculos eorum et dixit
saecundum fidem uestram fiat uobis
30 et aperti sunt oculi eorum
et comminatus est eis Ihs dicens
uidete nemo sciat
31qui autem exeuntes diuulgabant eum
in tota terra illa
32 isdem autem exeuntibus ecce optulunt ei
hominem surdum daemoniacum
33 et eiecto daemonio
locutus est surdus
et miratae sunt turbae dicentes

numquam sic paruit in Istrahel
[34] 35 et circumibat Ihs ciuitates uniuersas
et castella docens in synagogis eorum
et praedicans euangelium regni
et curans omnem languorem
et omnem infirmitatem
36 uidens autem turbas misericordia motus est
pro eis quia erant fatigati
et proiecti sicut oues non habentes pastorem
37 tunc dicit discipulis suis
messis quidem multa operari autem pauci
38 orate ergo Dnm messis
ut eiciat operarios ad messem suam.

KATA ΜΑΘΘΑΙΟΝ IX Codex Bezae Cantabrigiensis

 


[Versets retranscrits  d'après le latin ]
[1 Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον
διεπέρασεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.
2 καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ
παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον. ]

καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν
εἶπεν τῷ παραλυτικῷ· θάρ[σ]ει, τέκνον,
ἀφίονταί σοι αἱ ἁμαρτίαι. 
3 Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων
εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτος βλασφημεῖ.
4 καὶ ἰδὼν ὁ Ἰης τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν
εἶπεν αὐτοῖς· ἱνατί ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ
ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;
5 τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν·
ἀφίονταί σου αἱ ἁμαρτίαι,
ἢ εἰπεῖν· ἔγειρε καὶ περιπάτει;
6 ἵνα δὲ ἰδῆτε ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου
ἐξουσίαν ἔχει ἐπὶ τῆς γῆς
ἀφιέναι ἁμαρτίας· τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ·
ἐγέιρε καὶ ἆρόν σου τὴν κλίνην
καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου.
7 καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.
8 ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐφοβήθησαν
καὶ ἐδόξασαν τὸν Θν τὸν δόντα ἐξουσίαν
τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις.
9 Καὶ παράγων ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς  εἶδεν ἄνθρωπον
καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον,
Μαθθαῖον λεγόμενον,
καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι.
καὶ ἀναστὰς ἠκολούθει αὐτῷ.
10 καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ,
[.] ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ
ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ Ἰηῦ
καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ.
11 ἰδόντες δὲ οἱ Φαρισαῖοι
εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ·
διὰ τί ὁ διδάσκαλος ὑμῶν
μετὰ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ τελωνῶν ἐσθίει ;  

12 Ὁ δὲ ἀκούσας [εἶπεν· οὐ χρείαν ἔχουσιν]
οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες.
13 πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν·
ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν·
οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους ἀλλ’ ἁμαρτωλούς.
14 Τότε προσέρχονται αὐτῷ οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου
λέγοντες· διὰ τί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι
νηστεύομεν πολλά,
οἱ δὲ μαθηταί σου οὐ νηστεύουσιν;
15 καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰης· μήτι δύνανται
οἱ υἱοὶ τοῦ νυνφίου νηστεύειν
ἐφ’ ὅσον μετ’ αὐτῶν ἐστιν ὁ νυμφίος;
ἐλεύσονται δὲ αἱ ἡμέραι ὅταν [.]ἀρθῇ ἀπ’ αὐτῶν
ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύ[.]ουσιν
ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις.
16 οὐδεὶς δὲ ἐπιβάλλει ἐπίβλημα ῥάκκους ἀγνάφου
ἐπὶ ἱματίῳ παλαιῷ· αἴρει γὰρ τὸ πλήρωμα αὐτοῦ
ἀπὸ τοῦ ἱματίου καὶ χεῖρον σχίσμα γίνεται.
17 οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς·
εἰ δὲ μή γε, ῥήσσει ὁ οἶνος ὁ νέος τοὺς ἀσκοὺς
καὶ ὁ οἶνος ἀπόλλυται καὶ οἱ ἀσκοί [.]· βάλλουσιν δὲ
οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς καινούς,
καὶ ἀμφότεροι [.]τηροῦνται.
18 Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος αὐτοῖς, ἰδοὺ ἄρχων
εἷς ἐλθὼν προσεκύνει αὐτῷ λέγων
[.] ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν·
ἀλλὰ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπ’ αὐτήν,
καὶ ζήσεται. 19 καὶ ἐγερθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἠκολούθει αὐτῷ
καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.
20 Καὶ ἰδοὺ γυνὴ αἱμορροοῦσα δώδεκα ἔτη
προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο
τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ·
21 ἔλεγεν γὰρ ἐν ἑαυτῇ·

ἐὰν ἅψωμαι μόνον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ
σωθήσομαι. 22 ὁ δὲ ἔστη στραφεὶς
καὶ ἰδὼν αὐτὴν εἶπεν·
θάρσει, θύγατηρ· ἡ πίστις σου σέσωκέν σε.
καὶ ἐσώθη ἡ γυνὴ ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
23 Καὶ ἐλθὼν ὁ Ἰης εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἄρχοντος
καὶ ἰδὼν τοὺς αὐλητὰς καὶ τὸν ὄχλον
θορυβούμενον 24 ἔλεγεν· ἀναχωρεῖτε,
οὐ γὰρ ἀπέθανεν τὸ κοράσιον ἀλλὰ καθεύδει.
καὶ κατεγέλων αὐτόν.
25 ὅτε δὲ ἐξεβλήθη ὁ ὄχλος [.]ελθὼν ἐκράτησεν
τὴν χειρ αὐτῆς, καὶ ἠγέρθη τὸ κοράσιον.
26 καὶ ἐξῆλθεν ἡ φήμη αὐτοῦ
εἰς ὅλην τὴν γῆν ἐκείνην.
27 Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰηῦ
ἠκολούθησαν δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες·
ἐλέησον ἡμᾶς, υἱε Δαυίδ.
28 καὶ ἔρχεται εἰς τὴν οἰκίαν
καὶ προσῆλθον αὐτῷ οἱ δύο τυφλοί,
καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰης· πιστεύετε
ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι ; λέγουσιν αὐτῷ· ναὶ Κε.
29 τότε ἥψατο τῶν ὀμμάτων αὐτῶν καὶ εἶπεν·
κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν.
30 καὶ ἠνεῴχθησαν οἱ ὀφθαλμοί αὐτῶν.
καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς [.] Ἰης λέγων·
ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω.
31 οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν
ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ.
32 Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ
ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον.
33 καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου
ἐλάλησεν ὁ κωφός.
καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες·

οὐδέποτε οὕτως ἐφάνη  ἐν [.] Ἰσραήλ.
[34 ...] 35 Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰης τὰς πόλεις πάσας
καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν
καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας
καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον
καὶ πᾶσαν μαλακίαν.
36 Ἰδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη
περὶ αὐτῶν, ὅτι ἦσαν ἐσκυλμένοι
καὶ ῥεριμμένοι ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα.
37 τότε λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ·
ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι·
38 δεήθητε οὖν τόν Κν τοῦ θερισμοῦ
ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ.