Mattheus , codex Bezae Cantabrigiensis caput XV

f


1 tunc accedunt ad eum ab Hierosolymis
pharisaei et scribae dicentes
2 quare discipuli tui transgrediuntur
traditionem seniorum

non enim labant manus suas
cum panem manducant
3 qui autem respondens dixit
quare et uos transgredimini mandatum Dei
propter traditionem uestram 4 Ds enim dixit
honora patrem aut matrem
et qui maledicit patri aut matri
morte morietur 5 uos autem dicitis
quicumque dixerit patri aut matri
munus quod ex me tibi prodest
6 non honorauit patrem suum
et inritum fecistis uerbum Dei
propter traditionem uestram
7 hypocritae bene prophetauit de uobis
Esaias dicens 8 populus hic
labiis me diligit cor autem eorum
longe est a me 9 sine causa autem colunt me
docentes doctrinas
mandata hominum
10 et conuocans turbam dixit eis
audite et intellegite 11 non omne quod intrat
in os communicat hominem
sed quod egredit de ore
illut communicat hominem
12 tunc accedentes discipuli
dicunt ei scis quoniam pharisaei
audientes uerbum scandalizati sunt
13 qui autem respondens dixit omnis plantatio
quam non plantauit pater meus
caelestis eradicabitur
14 sinite caecos caeci sunt duces
caecus autem caecum si ducat
utrisque incidunt in foueam

15 respondens autem Petrus dixit ei
narra nobis parabolam istam
16 qui autem dixit adhuc et uos insipientes estis
17 non intellegitis quia omne quod introit in os
in uentrem cedit
et in secessum mittitur
18 qui autem exeunt de ore
de corde exeunt
illa communicant hominem
19 de corde enim exeunt
cogitationes malae homicidia
adulteria fornicationes furta
falsa testimonia blasfemiae
20 haec sunt quae communicant hominem
in lotis autem manibus manducare
non communicat hominem
21 et exiens inde Ihs secessit
in partes Tyri et Sidonae
22 et ecce mulier chananaea de finibus illis
exens clamabat post illam dicens
miserere mei Dne fili Dauid
filia mea male daemonizatur
23 qui autem non respondit ei uerbum
et accedentes discipuli eius
rogabant eum dicentes dimitte illam
quia clamat post nos
24 quia autem respondens dixit non sum missus
nisi ad oues has
quae perierunt domus Istrahel
25 quae autem ueniens adorabat ei dicens
Dne adiuba me 26 qui autem respondens dixit
non licet accipere panem filiorum
et mittere canibus

27 quae autem dixit etiam Dme et canis enim
edent de micis
quae cadent de mensis
dominorum suorum
28 tunc respondens dixit ei o mulier
magna est tua fides fiat tibi sicut uis
et sanata est filia eius ab hora illa
29 et transiens inde Ihs uenit
secus mare Galilaeae
et ascendens in monte sedebat ibi
30 et accesserunt ad eum turbae multae
habentes secum
clodos caecos sideratos
et alios multos et proiecerunt eos
sub pedibus eius
et curauit eos omnes
31 ita ut turba miraretur uidens
surdos loquentes sideratos incolumes
et clodos ambulantes
et caecos uidentes
et glorificauerunt Dm Istrahel
32 Ihs autem conuocans discipulos suos
dixit misereor super turbam hanc
quia iam dies tres sunt et sustinent me
et non habent quid manducent
et dimittere eos iaiunos nolo
[ ne dissolbantur in itinere]
33 et dicunt ei discipuli eius
unde ergo nobis in deserto panes tanti
ut satientur turbae tantae
34 et dicit eis Ihs quod panes habetis
qui autem dixerunt septem et paucos pisciculos
35 et cum iussisset turbas discumbere
supra terram 36 accepit septem panes

et pisces et gratias agens fregit
et dabat discipulis discipuli turbae
37 et manducauerunt omnes et saturati sunt
et quod superauit fragmentorum tulerunt vii sportas plenas
38 [qui autem manducauerant erant quattuor milia uiri]
exceptis infantibus et mulieribus
39 et mittens turbas ascendit nauem
et uenit in finibus Magadan.


KATA ΜΑΘΘΑΙΟΝ XV Codex Bezae Cantabrigiensis

 


1 Τότε προ[σ]έρχονται πρὸς αὐτόν ἀπὸ Ἱεροσολύμων
φαρισαῖοι καὶ γραμματεῖς λέγοντες·
2 διὰ τί οἱ μαθηταί σου παραβαίνουσιν
τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων ;

οὐ γὰρ νίπτονται τὰς χεῖρας αὐτῶν
ὅταν ἄρτον ἐσθίωσιν.
3 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν [.]·
διὰ τί καὶ ὑμεῖς παραβαῖναι τὴν ἐντολὴν τοῦ Θῦ
διὰ τὴν παράδοσιν ὑμῶν; 4 ὁ γὰρ Θς εἶπεν·
τείμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα,
καί ὁ κακολογῶν πατέρα ἢ μητέρα
θανάτῳ τελευτάτω. 5 ὑμεῖς δὲ λέγεται·
ὃς δ ἂν εἴπῃ τῷ πατρὶ ἢ τῇ μητρί·
δῶρον ὃ δ ἂν ἐξ ἐμοῦ ὠφεληθῇς,
6 οὐ μὴ τειμήσει τὸν πατέρα αὐτοῦ·
καὶ ἠκυρώσατε τὸν λόγον τοῦ Θῦ
διὰ τὴν παράδοσιν ὑμῶν.
7 ὑποκριταί, καλῶς ἐπροφήτευσεν περὶ ὑμῶν
Ἠσαΐας λέγων· 8 ὁ λαὸς οὗτος
τοῖς χείλεσίν με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν
πόρρω ἐστιν ἀπ’ ἐμοῦ· 9 μάτην δὲ σέβονταί με
διδάσκοντες διδασκαλείας
ἐντάλματα ἀνθρώπων.
10 καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον εἶπεν αὐτοῖς·
ἀκούεται καὶ συνίετε· 11 οὐ πάν τὸ εἰσερχόμενον
εἰς τὸ στόμα κοινών(ε)ι τὸν ἄνθρωπον,
ἀλλὰ τὸ ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ στόματος
ἐκεῖνο κοινώνει τὸν ἄνθρωπον.
12 Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ
λέγουσιν αὐτῷ· οἶδας ὅτι οἱ Φαρισαῖοι
ἀκούσαντες τὸν λόγον ἐσκανδαλίσθησαν ;
13 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· πᾶσα φυτεία
ἣν οὐκ ἐφύτευσεν ὁ πατήρ μου
ὁ οὐράνιος ἐκριζωθήσεται.
14 ἄφετε τοὺς τυφλούς· τυφλοί εἰσιν ὁδαγοὶ·
τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδαγῇ,
ἀμφότεροι ἐνπεσοῦνται εἰς βόθρον.

15 Ἀποκρειθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ·
φράσον ἡμεῖν τὴν παραβολὴν ταύτην.
16 ὁ δὲ εἶπεν· ἀκνὴν καὶ ὑμεῖς ἀσύνετοί ἐστε;
17 οὐ νοεῖτε ὅτι πᾶν τὸ εἰσπορευόμενον
εἰς τὸ στόμα εἰς τὴν κοιλείαν χωρεῖ
καὶ εἰς ἀφεδρῶνα ἐκβάλλεται;
18 τὰ δὲ ἐκπορευόμενα ἐκ τοῦ στόματος
ἐκ τῆς καρδίας ἐξέρχεται,
κεῖνα κοινώνει τὸν ἄνθρωπον.
19 ἐκ γὰρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται
διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι,
μοιχῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί,
ψευδομαρτυρίαι, βλασφημεία.
20 ταῦτά εἰσιν τὰ κοινωνοῦντα τὸν ἄνθρωπον,
τὸ δὲ ἀνείπτοις χερσὶν φαγεῖν
οὐ κοινώνει τὸν ἄνθρωπον.
21 Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰης ἀνεχώρησεν
εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σειδῶνος.
22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκεί[ν]ων
ἐξελθοῦσα ἔκραζεν ὀπίσω αὐτοῦ λέγουσα·
ἐλέησόν με, Kε υἱὸς Δαυείδ·
ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται.
23 ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον.
καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ
ἠρώτουν αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν,
ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν.
24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην
εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα ταὺτα
τὰ ἀπολωλότα οἴκου  ισραήλ.
25 ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύν[ε]ι αὐτῷ λέγουσα·
Κε, βοήθει μοι. 26 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν·
οὐκ ἐξέστιν [.] λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων
καὶ βαλ[ε]ῖν τοῖς κυναρίοις.

27 ἡ δὲ εἶπεν· ναὶ Kε, καὶ γὰρ τὰ κυνάρια
ἐσθίουσιν ἀπὸ τῶν ψειχ[ί]ων
τῶν πειπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης
τῶν  κυναρίων αὐτῶν.
28 τότε ἀποκριθεὶς [..] εἶπεν αὐτῇ· [.] γύναι,
μεγάλη σου ἡ πίστις· γενηθήτω σοι ὡς θέλεις.
καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
29 Καὶ μεταβὰς ἐκεῖθεν ὁ Ἰης ἦλθεν
παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας,
καὶ ἀναβὰς εἰς τ[ὸ] ὄρος ἐκάθητο ἐκεῖ.
30 καὶ προσῆλθον αὐτῷ ὄχλοι πολλοὶ
ἔχοντες μεθ’ἑαυτῶν
χωλούς, τυφλούς, κυλλούς, [.]
καὶ ἑτέρους πολλοὺς καὶ ἔ[ρ]ριψαν αὐτοὺς
ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ,
καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς πάντας·
31 ὥστε τὸν ὄχλον θαυμάσαι βλέποντας
κωφοὺς λαλοῦντας, καὶ κυλλοὺς ὑγιεῖς
καὶ χωλοὺς περιπατοῦντας
καὶ τοὺς τυφλοὺς βλέποντας·
καὶ ἐδόξασαν τὸν Θν Ἰσραήλ.
32 Ὁ δὲ Ἰης προσκαλεσάμενος τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ
εἶπεν· σπλαγχνίζομαι ἐπὶ τὸν ὄχλον τοῦτον ,
ὅτι ἤδη ἡμέραι γ εἰσὶν καὶ προσμένουσίν μοι
καὶ οὐκ ἔχουσιν τί φάγωσιν·
καὶ ἀπολῦσαι αὐτοὺς νήστεις οὐ θέλω,
[μήποτε ἐκλυθῶσιν ἐν τῇ ὁδῷ].
33 καὶ λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί αὐτοῦ·
πόθεν οὖν ἡμεῖν ἐν ἐρημίᾳ ἄρτοι τοσοῦτοι
ὥστε χορτάσαι ὄχλον τοσοῦτον;
34 καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰης· πόσους ἄρτους ἔχεται;
οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ἑπτὰ καὶ ὀλίγα ἰχθύδια.
35 καὶ παρανγείλας τῷ ὄχλῳ ἀναπεσ[ε]ῖν
ἐπὶ τὴν γῆν 36 ἔλαβεν τοὺς ζ ἄρτους

καὶ τοὺς ἰχθύας καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασεν
καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς, οἱ δὲ μαθηταὶ τ ὄχλ.
37 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν  καὶ τὸ
περισσεῦον τῶν κλασμάτων ἦραν ζ σφυρίδας πλήρεις.
38 [οἱ δὲ αἰσθίοντες ἦσαν τετρακισχίλιοι ἄνδρες]
χωρὶς παιδίων καὶ γυναικῶν .
39 Καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἐνβαίνει εἰς τὸ πλοῖον
καὶ ἦλθεν εἰς τὰ ὅρια τῆς Μαγαδάν.