1 et conuenerunt ad eum Pharisaei
et quidam de scribia
uenientes ab Hierosolymis
2 et eum uidissent quosdam discipulorum suorum
communibus manibus • id est non lotis
manducare panem uituperauerunt
3 Pharisaei enim - et omnes Iudaei
nisi primo lauerint
manus non manducant panem
tenentes traditionem
seniorum
4 et cum uenerint a foro
nisi baptizentur non capiunt cibus
et alia multa qnae tradita sunt
illis sernare - baptismos calicum
et orceorum et aeramcntorum et lectorum
5 et interrogant. eum Pharisaei
et scribae dicentes
quare discipuli tui non secuntur
secundum traditionem saeniorum
sed communibus manibus manducant
panem 6 ad ille respondens ait illis

quia bene profetauit Esaias de uobis
upocritis et dixit • populus hic
labiis me honorat • cor autem eorum
longe est a me 7 in uanum autem
colunt me docentes
doctrinas • praecepta hominum
baptizantes orceos • et calices
et alia similia • quale faciunt huius modi multa
8 relinquentes.mandatum Dei
tenentes traditiones hominum
9 et dicebat illis • bene in ritum facitis
praeceptum Dei
ut traditionem uestram tradatis
10 Moyses enim dixit • honora patrem tuum
et matrem.- et qui maledixerit
patri aut matri morti morietur
11 uos autem dicitis • si dixerit homo
patri suo aut matri
corbam quod est donum
quodcumque ex me tibi proderit 12 iam non
missum facitis eum quidquam facere
patri aut matri 13 scindentes uerbum
Dei per traditionem uestram
stultam quara tradedistis • et similia
huius modi multa facitis 14 et aduocans
iterum turbam dicebat illis
audite me omnes et intellegite
15 nihil est extra hominem
introiens in eum • quod possit eum
communicare • sed que de homine
procedunt illa sunt
quae coinquinant hominem
16 si quis habet aures audiendum audiat

17 et cum introisset in domum
a turba • interrogabant eurn
discipuli eius parabolam
18 et ait illis • sic et uos
inprudentes estis non intellegitis
quo domne extreusecus
introiens in hominem
non -potest eum communicare
19 nec enim introiit in cor eius
sed in uentrem • eb in secessum
exiit • purgans omnes escas
20 dicebat autem quoniam quae de homine
exeunt • illa communicant hominem
21 abiutus autem de corde hominum
cogitationes malae procedunt
22 adulteria furta • fornicationes homicidia
auaritia dolus • nequitia inpudicitia
oculus malus • blasphemia superuia
stultitia • 23 omnia haec mala
abintus procedunt. et communicant
hominem 24 et exurgens inde
abiit in fines tyri • et ingressus
in domum • neminem uoluit scire
et non potuit latere 25 mulier autem statim
ut audiit de eo • cuius habebat filia
spm in mundum intrauit et procidit
ad pedes eius 26 mulier autem erat
graeca syrophoenissa • genere
et rogabat eum • ut daemonium eiceret
de filia eius 27 et dixit ei
sine prius saturari filios
non est enim bonum • accipere panem
filiorum • et mittere catellis

28 ad illa rcsrcspondit ci diccn.s • Dne sed et
catelli subtus mensa manducant
de micis puerorum 29 et ait ei uade
propter hunc sermonem
exiit daemonium de filia tua
30 et cum abisset in domum inuenit filiam
iacentem supra lectum
et daemonium exisse
31 et iterum exiens de finibus Tyri
uenit per Sidonem ad mare
Galilaeae • inter medios fines
decapoleos 32 et adferent ei surdum
et mutum • et depraecabantur illum
ut inponeret illi manum 33 et suscipiens
eum • de turba seorsum
expuens misit digitos suos
in auriculas eius
et tetigit linguam eius
34 et aspiciens in caelo
in gemuit et ait illi. effecta quod est
ad aperite 35 et apertae sunt aures eius
et solutum est uinculum linguae eius
et loquebatur confidenter 36 et praecepit eis
ne cui aliquid dicerent
illi magis tantum praedicabant
37 et eo amplius admirabantur dicentes
bene omnia fecit - et surdis
praestat auditum et multis loqui.


KATA MAPKON VII, Codex Bezae Cantabrigiensis




1 Καὶ συνάγονται πρὸς αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι
καί τινες τῶν γραμματέων
ἐλθόντες ἀπὸ Ἱεροσολύμων·
2 καὶ εἰδό[ν]τες τινὰς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ
[.] κοιναῖς χερσί, τοῦτ' ἔστιν ἀνίπτοις,
ἐσθίοντας ἄρτους κατέγνωσαν·
3 οἱ γὰρ Φαρισαῖοι καὶ πάντες οἱ Ἰουδαῖοι,
ἐὰν μὴ πυκμῇ νίψωνται
τὰς χεῖρας, οὐκ ἐσθίουσιν ἄρτον,
κρατοῦντες τὴν παραδόσιαν
τῶν πρεσβυτέρων·
4 καὶ ἀπ' ἀγορᾶς, ὅταν ἔλθωσιν
ἐὰν μὴ βαπτίσωνται, οὐκ ἐσθίουσιν·
καὶ ἄλλα πολλά ἐστιν ἃ παρέλαβον
αὔτοῖς τηρεῖν, βαπτισμοὺς ποτηρίων
καὶ ξεστῶν καὶ χαλκίων καὶ κλινῶν·
5 καὶ ἐπερωτῶσιν αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι
καὶ οἱ γραμματεῖς λέγοντες·
Διατί οἱ μαθηταί σου οὐ περιπατοῦσιν
κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων,
ἀλλὰ κοιναῖς ταῖς χερσὶν ἐσθίουσιν
τὸν ἄρτον; 6 ὁ δὲ ἀποκρίθεις εἶπεν αὐτοῖς

ὅτι καλῶς ἐπροφήτευσεν Ἡσαΐας περὶ ὑμῶν
[.] ὑποκριτῶν, καὶ εἶπεν· ὁ λαὸς οὗτος
τοῖς χείλεσίν με ἀγαπᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν
πόρρω ἀφέστηκενφ' ἐμοῦ·
7 μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες
διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων.
8 βαπτισμοὺς ξεστῶν καὶ ποτηρίων,
καὶ ἄλλα παρόμοια ἅ ποιεῖται τοιαῦτα πολλὰ.
ἀφέντες τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ
κρατεῖτε τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων,
9 καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Καλῶς ἀτεθεῖτε
τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ
ἵνα τὴν παράδοσιν ὑμῶν στήσητε.
10 Μωϋσῆς γὰρ εἶπεν· τίμα τὸν πατέρα σου
καὶ τὴν μητέρα [.]· καί· ὁ κακολογῶν
πατέρα ἢ μητέρα θανάτῳ τελευτείτω·
11 ὑμεῖς δὲ λέγετε· ἐὰν εἴπῃ ἄνθρωπος
τῷ πατρὶ αὐτοῦ ἢ τῇ μητρί,
κορβᾶν, ὅ ἐστιν Δῶρον,
ὃ ἄν [.] μου ὠφεληθῇς,
12 [.] οὐκ ἐναφίεται αὐτὸν οὐδὲν ποιῆσαι
τῷ πατρὶ ἢ τῇ μητρί , 13 ἀκυροῦντες τὸν λόγον
τοῦ Θεοῦ τῇ παραδόσει ὑμῶν
τῇ μωρᾷ ᾗ παρεδώκατε· καὶ παρόμοια
τὰ αὐτὰ πολλὰ ποιεῖτε. 14 Καὶ προσκαλεσάμενος
πάλιν τὸν ὄχλον ἔλεγεν αὐτοῖς·
Ἀκούσατέ μου πάντες καὶ συνί[ε]τε.
15 οὐδ' ἐστιν ἔξωθεν τοῦ ἀνθρώπου
εἰσπορευόμενον εἰς αὐτὸν ὃ δύναται αὐτόν
κοινῶσαι, ἀλλὰ τὰ ἐκ τοῦ ἀνθρώπου
ἐκπορευόμενά ἐκεῖνά ἐστιν
τὰ κοινοῦντα τὸν ἄνθρωπον.
16 εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

17 Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τῆν οἰκίαν
ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ἐπηρώτων αὐτὸν
οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὴν παραβολὴν.
18 καὶ λέγει αὐτοῖς· Οὕτως καὶ ὑμεῖς
ἀσύνετοί ἐστε; οὐ νοεῖτε
ὅτι πᾶν τὸ ἔξωθεν
εἰσπορευόμενον εἰς τὸν ἄνθρωπον
οὐ δύναται αὐτὸν κοινῶσαι;
19 οὐ γὰρ εἰσέρχεται εἰς τὴν καρδίαν αὐτοῦ,
ἀλλ' εἰς τὴν κοιλίαν, καὶ εἰς τὸν ὀχετὸν,
ἐξέρχεται, καθαρίζει πάντα τὰ βρώματα.
20 ἔλεγον δὲ ὅτι τὸ ἐκ τοῦ ἀνθρώπου
ἐκπορευόμενον, ἐκεῖνα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.
21 ἔσωθεν γὰρ ἐκ τῆς καρδίας τῶν ἀνθρώπων
οἱ διαλογισμοὶ [.] κακοὶ ἐκπορεύονται,
πορνεῖα, κλέμματα, μοιχεῖαι, φόνος,
22 πλεονεξία, δόλος, πονηρία, ἀσέλγεια,
ὀφθαλμὸς πονηρός, βλασφημίαι, ὑπερηφανίαι,
ἀφροσύνη· 23 πάντα ταῦτα τὰ πονηρὰ
ἔσωθεν ἐκπορεύεται καὶ κοινοῖ
τὸν ἄνθρωπον. 24 Καὶ ἀναστὰς ἐκεῖθεν
ἀπῆλθεν εἰς τὰ ὅρια Τύρου [..]. καὶ εἰσελθὼν
εἰς τὴν οἰκίαν οὐδένα ἤθελεν γνῶναι,
καὶ οὐκ ἠδυνήθη λαθεῖν. 25 γυνὴ δὲ εὐθέως
ὡς ἀκούσασα περὶ αὐτοῦ, ἧς εἶχεν τὸ θυγάτριον [.]
πνεῦμα ἀκάθαρτον, ἐλθοῦσα καὶ προσέπεσεν
πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ· 26 ἡ δὲ γυνὴ ἦν
Ἑλληνίς, Φοίνισσα τῷ γένει·
καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ
ἀπὸ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς. 27 καὶ λέγει αὐτῇ·
Ἄφες πρῶτον χορτασθῆναι τὰ τέκνα·
οὐ γάρ ἐστιν καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν
τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις .

28 ἡ δὲ ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγουσα· [.] Κύριε· ἀλλὰ καὶ τὰ
κυνάρια ὑποκάτω τῆς τραπέζης ἐσθίουσιν
ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πεδ[ί]ων. 29 καὶ εἶπεν αὐτῇ·
ὕπαγε, Διὰ τοῦτον [.] λόγον
ἐξελήλυθεν τὸ δαιμόνιον ἐκ τῆς θυγατρός σου.
30 καὶ ἀπελθοῦσα εἰς οἶκον εὗρεν τὴν θυγατέραν
βεβλημένην ἐπὶ τὴν κλίνην
καὶ τὸ δαιμόνιον ἐξεληλυθός.
31 Καὶ πάλιν ἐξελθὼν ἐκ τῶν ὁρίων Τύρου
ἦλθεν διὰ Σιδῶνος εἰς τὴν θάλασσαν
τῆς Γαλιλαίας ἀνὰ μέσον τῶν ὁρίων
τῆς Δεκαπόλεως. 32 καὶ φέρουσιν αὐτῷ
κωφὸν καὶ μογιλάλον καὶ παρακαλοῦσιν αὐτὸν
ἵνα ἐπιθῇ αὐτῷ τὴν χεῖραν. 33 καὶ ἀπολαβόμενος
αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ὄχλου κατ' ἰδίαν
πτύσας, ἔβαλεν τοὺς δακτύλους αὐτοῦ
εἰς τὰ ὦτα αὐτοῦ,
καὶ ἥψατο τῆς γλώσσης αὐτοῦ,
34 καὶ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν
ἀνεστέναξεν καὶ λέγει αὐτῷ· Ἐφφεθά, ὅ ἐστιν
διανυχθητι. 35 καὶ ἠνύγησαν αἱ ἀκοαί αὐτοῦ
καὶ ἐλύθη ὁ δεσμὸς τῆς γλώσσης αὐτοῦ,
καὶ ἐλάλει ὀρθῶς. 36 καὶ διεστείλατο αὐτοῖς
ἵνα μηδενὶ μηδὲν εἴπωσιν·
οἵ δὲ [..] αὐτοὶ μᾶλλον περισσοτέρως ἐκήρυσσον.
37 καὶ ὑπερεκπερισσῶς ἐξεπλήσσοντο λέγοντες·
Καλῶς πάντα πεποίηκεν· καὶ τοὺς κωφοὺς
ποιεῖ ἀκούειν καὶ τοὺς ἀλάλους λαλεῖν.