Evangelum secundum Marcum d(05), capitulum V




1 Ob audiunt ei et uenerunt ultra
in regionem Gerasenorum
2 et ex euntibus illis de naue
statim orrit illis homo de
monumentis in spu inmundo
3 qui domicilium habebat in monumentis
et neque catenis iam quisquam eum
poterat ligare 4 quoniam saepius eum
ligatum conpedibus et catenis
quibus ligatus erat disrumpebat
et compedes comminuebat
nec quisquam posset eum amplius domare
5 nocte autem et die in montibus
et in monumentis erat exclamans
et concidens se lapidibus
6 uidens autem Ihm a longe
ad cucurrit et adorauit eum
7 et damans uoce magna dixit
quid mihi et tibi Ihu fili Di excelsi
adiuro te per Dm ne me torqueas
8 dicebat enim illi Ihs exi Spe immunde
9 ab homine et interrogabat eum
quod tibi nomen est. Et respondit
est mihi nomen legio quia multi sumus
10 et deprecabatur eum multum
ut ne se expelleret exta regionem
11 Erat autem circa montem grex porcorum
pascentium 12 et depraecabantur eum daemonia
dicentes mitte nos in porcos
ut in eos introeamus
13 Et statim Dms Ihs misit eos in porcos
et exeuntes Sps
immundi intrauerunt in porcos

et praccipitatus est grex sper praeceps
in mari ad duo milia
et suffocati sunt in mare
14 qui autem pascebant eos fugerunt
et nuntiauerunt in ciuitate et in agros
et egressi sunt uidere quid esset
15 et ueniunt ad Ihm et uident illum
qui a daemonio uexauabatur. sedentem
uestitum et sane mentis
et timuerunt 16 narrauerunt autem illis
qui uiderant qualiter factum esset
ei qui daemonio uexauatur
et de porcis 17 et rogabant eum
ut discederet de regionibus eorum
18 Et ascendente illo in naui
coepit depraecari illum.
qui demonio uexabatur ut esset cum illo
19 Ihs autem non admisit illum et ait illi
uade in domum tuam ad tuos
et adnuntia illis quanta tibi Ds fecit
et quod misertus est tui 20 et abiit
et coepit praedicare in decapoli
quanta sibi fecisset Ihs et omnes mirabantur
21 Et cum tranfretasset Ihs ultra
rursum conuenit ad eum turba multa
ad eum circa mare
22 Et uenit quidam archisynagogus
et procidens ad pedes eius
23 rogans eum et dicens
filia mea in extremis est
ueni tange eam de manibus tuis
ut salba sit et uibat 24 et ibat cum illo
et sequebatur eum turba multa

et conprimebant illum
25 Et mulier quendam erat in profluuio sanguinis
annis xiiquae multa passa erat a conpluribus me dicis
et erogauerat sua omnia
nec quicquam proficebat sed magis
deterius habebat 27 audito de Ihu
uenit de retro et tetigit uestimentum eius
inter turbam 28 dicens intra se
quia si uestimentum eius
adtigero saluaero
29 Et confestim siccatus est fons
sanguinis eius et sensit corpori
quod sana esset a plaga
30 Et statim cognouit Ihs
uirtutem quae exierat de illo
et conuersus in turba ait
quis tetigit uestimenta mea
31 discipuli autem illius dicunt ei
uides turbam conprimentem te
et dicis quis me tetigit
32 et circumspiciebat uidere quae hoc fecerat
33 mulier autem timens et tremens
quod fecerat occultum sciens quid esset acti
ipsa uenit et procidit ante eum
et dixit ei omnem ueritatem
34 Ihs autem.dixit ei filia fides tua
te saluam fecit uade in pacem
et esto sana a plaga tua
35 adhuc eo loquente ueniunt
ab archisynagogo dicentes ei
quia filia tua mortua est
quid iam ucxas niagistrum
36 Ihs autem audito hoc uerbo

ait archisynagogo non timere
tantum modo crede 37 et non admisit quemquam
se sequi nisi Petrum et Iacobum
et Iohannen fratrem eius
38 Et ueniunt in domum archisynagogi
et uidet turbam flentem
et lamentantem rnultum 39 et ingressus
ait illis quid turbamini et quid turbatis
puella non est mortua sed dormit
ad illi inredebant eum
40 ipse autem eiciens turba foris
adsumpto patre
et matre puellae
et qui cum illo erant
et introibit ubi erat puella
41et tenens manum puellae
ait illi rabbi : Thabita cumi
quod est interpraetatum
puella tibi dico surge
42 et confestim exurrexit puella
et ambulabat - erat autem annorum xii "
et obstipuerunt omnes stupore magno
43 et praecepit illis ut i nenimi dicerent
et dixit dari illi manducare.


KATA MAPKON V, Codex Bezae Cantabrigiensis




1 Καὶ ἦλθον εἰς τὸ πέραν [..]
καὶ εἰς τὴν χώραν τῶν Γερασηνῶν.
2 καὶ ἐξελθόντων αὐτῶν ἐκ τοῦ πλοίου,
εὐθέως ὑπήντησεν αὐτῷ ἄνθρωπος
ἐκ τῶν μνημείων ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ,
3 ὃς εἶχεν τὴν κατοίκησιν ἐν τοῖς μνημείοις,
καὶ οὐδὲ ἁλύσεσιν οὐκέτι οὐδεὶς αὐτὸν
ἐδύνατο δῆσαι, 4 ὅτι [.] πολλάκις αὐτὸν
δεδεμένον πέδαις καὶ ἁλύσεσιν
ἐν αἲς ἔδησαν διεσπακέναι
[..] καὶ τὰς πέδας συντετρῖφέναι,
καὶ μηδένα αὐτὸν ἴσχυεν δαμάσαι,
5[..] νυκτὸς δέ καὶ ἡμέρας ἐν τοῖς ὄρεσιν
καί ἐν τοῖς μνήμείοις καὶ ἦν κράζων
καὶ κατακόπτων ἑαυτὸν λίθοις.
6 ἰδὼν δέ τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρόθεν
ἔδραμεν καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ,
7 καὶ κράξας φωνῇ μεγάλῃ εἶπεν·
Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ θεοῦ τοῦ ὑψίστου;
ὁρκίζω σε τὸν θεόν, μή με βασανίσῃς.
8 ἔλεγεν γὰρ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦ· ἔξελθε τὸ πνεῦμα τὸ
ἀκάθαρτον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου. 9 καὶ ἐπηρώτα αὐτόν·
τί σοι ὄνομά ἐστιν; καὶ ἀπεκρίθη·
ἐστιν μοι ὄνομά λεγιὼν, ὅτι πολλοί ἐσμεν.
10 καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ
ἵνα μὴ αὐτοὺς ἀποστείλῃ ἔξω τῆς χώρας.
11 ἦν δὲ ἐκεῖ πρὸς τῷ ὄρει ἀγέλη χοίρων
[.] βοσκομένη· 12 καὶ παρεκάλου[ν αὐ]τὸν τὰ
δαιμόνια εἰπόντα· Πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους,
ἵνα εἰς αὐτοὺς ἀπέλθωμεν.
13 καὶ εὐθέως κύριος Ἰησους ἔπεμψεν αὐτοὺς
εἰς τοὺς χοίρους
. καὶ ἐξελθόντα τὰ πνεύματα
τὰ ἀκάθαρτα εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους,

καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ
εἰς τὴν θάλασσαν, ὡς δισχίλιοι,
καὶ ἐπνίγοντο ἐν τῇ θαλάσσῃ.
14 οἱ δὲ βόσκοντες αὐτοὺς ἔφυγον
καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς·
καὶ ἐξῆλθον ἰδεῖν τί ἐστιν τὸ γεγονός.
15 καὶ ἔρχονται πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ θεωροῦσιν
αὐτὸν, τὸν δαιμονιζόμενον καθήμενον
[.] ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα, [...] ,
καὶ ἐφοβήθησαν. 16 διηγήσαντο δὲ αὐτοῖς
οἱ ἰδόντες πῶς ἐγένετο
αὐτῷ τῷ δαιμονιζομένῳ
καὶ περὶ τῶν χοίρων. 17 καὶ [.] παρεκάλουν αὐτὸν
ἵνα
ἀπέλθῃ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.
18 καὶ ἐμβαίνοντος αὐτοῦ εἰς τὸ πλοῖον
ἤρξατο παρεκάλεῖν αὐτὸν
ὁ δαιμονισθεὶς ἵνα μετ' αὐτοῦ .
19 ὀ δὲ Ἰησοῦς οὐκ ἀφῆκεν αὐτόν, καὶ εἶπεν αὐτῷ·
Ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου πρὸς τοὺς σοὺς
καὶ διαγγειλον αὐτοῖς ὅσα σοι ὁ Θεὸς ἐποίησεν
καὶ ὅτι ἠλέησέν σε. 20 καὶ ἀπῆλθεν
καὶ ἤρξατο κηρύσσειν ἐν τῇ Δεκαπόλει ὅσα
ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ πάντες ἐθαύμαζον.
21 Καὶ διαπεράσαντος τοῦ Ἰησοῦ [...] εἰς τὸ πέραν
πάλιν συνήχθη ὄχλος πολὺς
πρὸς αὐτόν [..] παρὰ τὴν θάλασσαν.
22 Καὶ ἔρχεται τις τῶν ἀρχισυναγώγων, [..],
καὶ προσέπεσεν πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ
23 παρακάλων αὐτὸν καὶ λέγων [.],
Τὸ θυγάτριόν μου ἐσχάτως ἔχει
ἐλθέ ἆψαι αὐτῆς ἐκ τῶν χείρων σου,
ἵνα σωθῇ καὶ ζήσ. 24 καὶ ὑπῆγεν μετ' αὐτοῦ·
καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς,

καὶ συνέθλιβον αὐτόν.
25 Καὶ γυνή τις οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος
ἔτη δώδεκα, 26 ἢ πολλὰ παθοῦσα ὑπὸ πολλῶν
ἰατρῶν καὶ δαπανήσασα τὰ [.] ἑαυτῆς πάντα,
καὶ μηδὲν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ μᾶλλον
ἐπὶ τὸ χεῖρον [.]. 27 ἀκούσασα περὶ τοῦ Ἰησοῦ,
ἐλθοῦσα ὄπισθεν καὶ ἥψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ·
ἐν τῷ ὄχλῷ 28 λέγουσα ἐν ἑαυτῇ
ὅτι κἃν τοῦ ἱματίου ἐαυτοῦ
ἅψωμαι
, σωθήσομαι.
29 καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ
τοῦ αἵματος αὐτῆς, καὶ ἔγνω τῷ σώματι
ὅτι ιαται ἀπὸ τῆς μάστιγος.
30 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς καὶ ὁ Ἰησοῦς
[..] τὴν δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾽αὐτοῦ,
καὶ ἐπιστραφεὶς ἐν τῷ ὄχλῳ εἶπεν·
Τίς ἥψατο τῶν ἱματίων μου;
31 οἱ δὲ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγουσιν αὐτῷ·
Βλέπεις τὸν ὄχλον συνθλίβοντά σε,
καὶ λέγεις· τίς μου ἥψατο;
32 καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν.
33 ἡ δὲ γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα,
διὸ πεποιήκει λάθρα εἰδυῖα ὃ γέγονεν
αὐτῇ, ἦλθεν καὶ προσέπεσεν αὐτῷ
καὶ εἶπεν αὐτῷ πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν.
34 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Θύγατερ, ἡ πίστις σου
σέσωκέν σε· ὕπαγε εἰς εἰρήνην,
καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγός σου.
35 Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχονται
ἀπὸ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγοντες αὐτῷ
ὅτι Ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανεν·
τί ἔτι σκύλλεις τὸν διδάσκαλον;
36 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον

[.] λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ· Μὴ φοβοῦ,
μόνον πίστευε. 37 καὶ οὐκ ἀφῆκεν οὐδὲ ἕνα
παρακολουθῆσαι αὐτῷ εἰ μὴ Πέτρον καὶ
Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ.
38 καὶ ἔρχονται εἰς τν οἶκίαν τοῦ ἀρχισυναγώγου,
καὶ θεωρεῖ θόρυβον [.] κλαιόντων
καὶ ἀλαλαζόντων πολλά, 39 καὶ εἰσελθὼν
λέγει αὐτοῖς· Τί θορυβεῖσθε καὶ τί κλαίετε;
τὸ παιδίον οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει.
οἱ δέ κατεγέλων αὐτοῦ.
40 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν τοὺς ὄχλους ἔξω
παραλαμβάνει τὸν πατέρα
καὶ τὴν μητέρα τοῦ παιδίου
καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ ὄντας.
καὶ εἰσπορεύετο ὅπου ἦν τὸ παιδίον,
41 καὶ κρατήσας τῆν χεῖρα τοῦ παιδίου
λέγει αὐτῇ ῥαββί · Θαβιθά κοῦμι,
ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον,
Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω ἔγειρε.
42 καὶ εὐθέως ἀνέστη τὸ κοράσιον
καὶ περιεπάτει· ἦν δὲ ἐτῶν δώδεκα.
καὶ ἐξέστησαν πάντες ἐκστάσει μεγάλῃ.
43 καὶ διεστείλατο αὐτοῖς ἵνα [.] μηδεὶς γνοῖ
τοῦτο· καὶ εἶπεν δοῦναι αὐτῇ φαγεῖν.