1 - Et coepit iterum docere ad mare
et congregata est ad eum turba multa
ita ut ipse in naui ascendens
sedere circa mare • et omnis turba
circa mare erant 2 et docebat illos
in parauolis multis • et dicebat illis
in doctrina sua audite
3 Ecce exiit seminator seminare 4 et dum
seminat aliut cecidit circa uiam
et uenerunt uolucres caeli
et comederunt illud
5 Et aliud caecidit super loca petrosa
et quoniam non habuit terram multam
et statim exhortum est
propter quod non habuit altitudinem terrae
6 et quando exhortus est sol • exestuauit
et quia non habebat radicem exaruit
7 Et aliud caecidit in spinas
et ascenderunt spinae • et suffocauerunt illud
et fructum non dedit
8 Et aliud cecidit in terram bonam
et dat fructum

ascendentem ct crescentem
et adferet unum-xxx-etunum-Ix. et unum.c
9 et dicebat qui habet aures audiendi audiat
et intellegens intellegat
10 Et cum esset singularis
interrogauerunt illum discipuli eius
quae esset parauola ista
11 Et aii illis uobis datum est
cognoscere mysterium regni dei
illis autem qui foris sunt in parabolis
omnia dicitur 12 ut uidentes uideant
et non uideant- et audientes audiant
et non intellegant • ne quando conuertantur
et demittam eis peccata
13 et ait illis
nescitis parauolam hanc
et quo modo omnes parauolas cognoscetis
14 qui seminat uerbum seminat
15 hi autem sunt qui circa uiam
quibus seminatur uerbum
et cum audierint
statim uenit satanas
et auferet uerbum quod seminatum est
in corda eorum
16 Et hi sunt - qui super petrosa seminantur
qui cum audierint uerbum
cum gaudio excipiunt illud
17 et non habent radicem in se
sed temporalis sunt
deinde facta tribulatione et persccutione
propter uerbum confestim
scandalizabuntur 18 et alii sunt
qui in spinis seminantur
 
hi sunt qui uerbum audiunt
19 et sollicitudinem uictus
et errores mundi • simul incedentes
suffoccant uerbum
et sine fructum eficiuntur
20 Et hi sunt qui super terram bonam
seminati sunt qui audiunt uerbum
et suscipiunt • et fructificant
unum • xxx • et unum •lx • et unum • c •
21 Et dicebat illis •num quid accenditur lucerna
et submodio ponitur
aut sub lectum
et non super candelabrum ponatur
22 non est enim absconditum • sed ut
manifestetur • nec factum est occultum
sed ut ueniat in palam
23 si quis habet aures audiendi andiat
24 Et dicebat illis uidete quid audiatis
in qua mensura metieritis • remetietur uobis
25 qui enim habet • adicietur illi
et qui non habet • et quod habet auferetur ab eo
26 Et dicebat • sic est regnum Dei
quemadmodum si homo -semen iactet in terram
27 et obdormiat et exurgat - nocte et die
et semen germinet • et increscat
dum nescit ille
28 quoniam ultro terra fructificat
primum herbam deinde spicam
deinde plenum granum in spicam
29 et cum produxerit fructum
statim mittit falcem
quoniam adest messis
30 Et dicebat • cui adsimilauimus regnum Dei

aut in qua parauola, • transferamus illud
31 similis est grano sinapis
quod cum seminatum est in terram. minor est
omnibus seminibus • quae sunt in terram.
32 et fit maior- omnibus oleribus
et facit ramos magnos • ita ut possint
sub umbra eius
aues caeli inhabitare
33 Et talibus multis parauolis
loquebatur uerbum • prout poterant audire
34 sine parabola autem • non loquebatur eis
seorsum autem discipulis suis • disserebat eas
35 Et ait illis • in illa die
cum sero factum esset • transiamus ultra
36 et dimittunt turbam • et acceperunt eum
ita ut erat in naui • et aliae autem
naues multae • erant cum illo
37 Et facta est procella, magna uenti
et fluctus mittebat in naui
ita ut inpleret nauem
38 et erat ipse in puppi
super ceruical dormiens
et excitantes eum - dicunt illi magister
non ad te retinet quod pereamus
39 et exurgens comminatus est
uento et mari et dixit
sile commutesce • et cessauit uentus
et facta est tranquillitas magna
40 Et dixit illis • quid timidi estis
non dum abetis fidem
41 et timuerunt timore magno
et dicebant adinuicem • quisnam est iste
quia et mare et uenti


KATA MAPKON IV, Codex Bezae Cantabrigiensis




1 - καὶ ἤρξατο πάλιν διδάσκειν πρὸς τὴν θάλασσαν
καὶ συνήχθη πρὸς αὐτὸν ὁ λαὸς πολύς
ὥστε αὐτὸν εἰς τὸ πλοῖον ἐμβάντα
καθῆσθαι πέραν τῆς θαλάσσης καὶ πᾶς ὁ ὄχλος
πέραν τὴν θάλασσαν ἦν 2 καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς
ἐν παραβολαῖς πολλαῖς καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς
ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ ἀκούετε 3 ἰδοὺ
ἐξῆλθεν ὁ σπείρων [.] 4 καὶ [.] ἐν τῷ σπείραι
ὃ μὲν ἔπεσεν παρὰ τὴν ὁδόν
καὶ ἦλθαν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ
καὶ κατέφαγαν αὐτό
5 καὶ ἄλλα ἔπεσαν ἐπὶ τὰ πετρώδη
καὶ ὅτι οὐκ εἶχεν γῆν πολλήν
καὶ εὐθὺς ἐξανέτειλεν
διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος τὴν γῆν
6 καὶ ὅτε ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος ἐκαυματίσθησαν
καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθησαν
7 καὶ ἄλλο ἔπεσεν ἐπὶ τὰς ἀκάνθας
καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ συνέπνιξαν αὐτό
καὶ καρπὸν οὐκ ἔδωκεν
8 καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν
καὶ ἐδίδου καρπὸν

ἀναβαίνοντα καὶ αὐξανόμενον καὶ φέρει ἓν
τριάκοντα καὶ ἓν ἑξήκοντα καὶ ἓν ἑκατόν
9 καὶ ἔλεγεν ὃς ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω
καὶ ὁ συνείων συνέιετω
10 καὶ ὅτε ἐγένετο κατὰ μόνας
ἐπηρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ
τις ἡ παραβολὴ αὐτὴ

11 καὶ λέγει αὐτοῖς ὑμῖν δέδοται
γνῶναι τὸ μυστήριον τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ
ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω ἐν παραβολαῖς
[.] πάντα λέγεται 12 ἵνα βλέποντες βλέπωσιν
καὶ μὴ ἴδωσιν καὶ ἀκούοντες ἀκούωσιν
καὶ μὴ συνῶσιν μήποτε ἐπιστρέψωσιν
καὶ ἀφεθήσομαι αὐτοῖς τὰ ἁμαρτήματα
13 καὶ λέγει αὐτοῖς
οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην
καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθαι
14 ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει
15 οὗτοι δέ εἰσιν οἱ παρὰ τὴν ὁδὸν
οἳς σπείρεται ὁ λόγος
καὶ ὅταν ἀκούσωσιν
εὐθέως ἔρχεται ὁ Σατανᾶς
καὶ ἀφέρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον
ἐν ταῖς καρδίας αὐτῶν
16 καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδης
σπειρόμενοι οἳ ὅταν ἀκούσωσιν τὸν λόγον
[.] μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν
17 καὶ οὐκ ἔχουσιν ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς
ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν
εἶτα γενομένης θλίψεως καὶ διωγμοῦ
διὰ τὸν λόγον εὐθέως
σκανδαλισθήσονται 18 καὶ ἄλλοι εἰσὶν
οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι

οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον ἀκούσαντες
19 καὶ αἱ μέριμναις τοῦ βίου
καὶ [.] ἀπάται τοῦ κόσμου [....] εἰσπορευόμεναι
συμπνίγουσιν τὸν λόγον
καὶ ἄκαρποι γίνονται
20 καὶ οὗτοὶ εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν
σπαρέντες οἵτινες ἀκούουσιν τὸν λόγον
καὶ παραδέχονται καὶ καρποφοροῦσιν
ἓν τριάκοντα καὶ ἓν ἑξήκοντα καὶ ἓν ἑκατόν
21 καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς μήτι ἅπτεται ὁ λύχνος
ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ
ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην
καὶ οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν τεθῇ
22 οὐ γάρ ἐστιν κρυπτὸν ἀλλ᾽ ἵνα
φανερωθῇ οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον
ἀλλ' ἵνα ἔλθῃ εἰς φανερόν
23 εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω
24 καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς βλέπετε τ ἀκούετε
ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν
καὶ προστεθήσεται ὑμῖν
25 ὃς γὰρ ἂν ἔχει προστεθήσεται αὐτῷ
καὶ ὃς οὐκ ἔχει καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ' αὐτοῦ
26 καὶ ἔλεγεν οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ
ὡς ἄνθρωπος [.] σπόρον βάλῃ ἐπὶ τῆς γῆς
27 καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγερθῇ νύκτα καὶ ἡμέραν
καὶ ὁ σπόρος βλαστᾷ καὶ μηκύνηται
ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός
28 ὅτι αὐτομάτη ἡ γῆ καρποφορεῖ
πρῶτον χόρτον εἶτα στάχυας
εἶτα πλήρης ὁ σῖτος ἐν τῷ στάχυϊ
29 καὶ ὅταν [.] παραδοῖ ὁ καρπός
εὐθέως ἀποστέλλει τὸ δρέπανον
ὅτι παρέστηκεν ὁ θερισμός 30 καὶ ἔλεγεν
τίνι
ὁμοιώσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ

ἢ ἐν ποίᾳ παραβολῇ παραβάλῶμεν αὐτὴν
31 ὁμοία ἐστιν κόκκῳ σινάπεως
ὃ ὅτι ἂν σπαρῇ ἐπὶ τὴν γῆν μικρότερον ἐστιν
πάντων τῶν σπερμάτων ἅ εἰσιν ἐπὶ τῆς γῆς
32 [...] καὶ γίνεται μεῖζον πάντων τῶν λαχάνων
καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους ὥστε δύνασθαι
ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ
τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν
33 καὶ τοιαύταις πολλαῖς παραβολαῖς
ἐλάλει [.] τὸν λόγον καθὼς ἠδύναντο ἀκούειν
34 χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει αὐτοῖς
κατ' ἰδίαν δὲ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἐπέλυεν
αὐτάς 35 καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ
ὀψίας γενομένης διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν
36 καὶ ἀφίουσιν τὸν ὄχλον παραλαμβάνουσιν
αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ καὶ ἄλλαι δὲ
πλοῖα πολλαίσαν μετ' αὐτοῦ
37 καὶ ἐγένετο λαῖλαψ μεγάλη ἀνέμου
καὶ τὰ κύματα βαλλεν εἰς τὸ πλοῖον
ὥστε ἤδη γεμίζεσθαι τὸ πλοῖον
38 καὶ ἦν αὐτὸς ἐν τῇ πρύμνῃ ἐπὶ
[.] προσκεφάλαιον καθεύδων
καὶ διεγείραντες αὐτὸν [.] λέγουσιν αὐτῷ
διδάσκαλε οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα
39 καὶ γερθεὶς ἐπετίμησεν
τῷ ἀνέμῳ καὶ τῇ θαλάσσῃ καὶ εἶπεν
σιώπα καὶ φιμώθητι καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος
καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη
40 καὶ εἶπεν αὐτοῖς τί δειλοί ἐστε
οὔπω ἔχετε πίστιν
41 καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν
καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους τίς ἄρα ἐστιν οὗτός
ὅτι καὶ ἡ θάλασσα καὶ οἱ ἄνεμοι ὑπακούουσιν αὐτῷ.