1 - Et iterum intrauit in Cafamaum
post dies et auditum est • quod in domo esset
2 et confestim conuenerunt multi
ut iam.non posset capere • usque ad ianuam
et loquebatur ad illos uerbum
3 Et uenerunt ad eum • adferentes paralyticum
qui a quattuor portabatur 4 •et cum uon possent
accedere prae turba
nudauerunt tectum ubi erat ilis
et dimiserunt grabattum in quo erat
paralyticus iacens
5 cum uidisset autem IHS fidem illorum
ait paralytico
fili dimittuntur tibi peccata tua

6 Erant autem quidam de scribis
illic sedentes et cogitantes
in cordibus suis dicentes
7quid hic sic loquitur blasphemat
quis potest demittere peccata nisi solus DS
8 quo cognito IHS in Spu quod sic cogitarent
intrase dixit illis
quid ista cogitatis • in cordibus uestria
9 quid est facilius dicere paralytico
surge et tolle grabattum tuum.
et uade in domum tuam
aut dicere demittuntur tibi peccata
10 ut autem sciatis quia habet potestatem
filius hominis • in terra demittere
peccata • ait paralytico 11 tibi dico
surge et tolle grabattum tuum
et uade in domum tuam. 12 et statim surrexit
et sublato grabatto • abut coram omnibus
ita ut admirarentur omnes
et honorificarent Dm et dicerent
quia taliter nunquam uidimus
13 Et processit iterum ad mare et omnes turba
ueniebat ad eum • et docebat eos
14 Et cum praeteriret uidit Iacobum Alphaei
sedentem ad teloneum
et ait illi sequere me
et surgens secutus est eum
15 et factum est recumbentibus illis
in domo eius • multi publicani
ct patores - simul recumbebant cum IHu
et discipulis eius • erant enim multi
qui et secuti sunt eum
16 et scribae et Pharisaei

et uiderunt quia manducat cum peccatoribus
et publicanis • et dicebant discipulis
eius • quare cum publicanis
et peccatoribus manducat
17 Et hoc audit IHS ait •non desiderant
qui sani sunt medicum • sed qui male habent
non ueni uocare iustos. sed peccatores
18 et erant discipuli Iohannis
et pharisaei ieiunantes
et ueniunt et dicunt illi
quare discipuli Iohannis
et pharisaeorum ieiunant
tui autem discipuli non ieiunant
19 et ait illis • num quid possunt fili
sponsi quandiu sponsus
cum illis est ieiunare
20 uenient autem dies cum auferetur
ab ei sponsus • et tunc ieiunabunt
in illa die
21 nemo autem adsumentum panni rudis
adsuit uestimento ueteri
alioquin auferet supplementum
nonuum a ueteri
et peior scissura efficitur
22 Et nemo mittit nouellum uinum
in utres ueteres
alioquin disrumpet utres uinum
et uinum et utres peribunt
23 Et factum est iterum eum sabbatis
ambulare per sata
et discipuli eius coeperunt ucllere
spicas 24 pharisaei autem dicebant
ecce quid faciunt discipuli tui

sabbatis quod non licebat eis
25 Et respondens ait illis num quam
legistis quid fecerit Dauid
cum necessitate habuit et esuriit
ipse et qui cum illo erant
26 introibit in domum Dei
et panes propositionis manducauit
et dedit eis qui cum illo erant
quos non licebat manducare nisi
sacerdotibus 27 dico autem uobis
28 Dms est Filius hominis
et sabbati

KATA MARKON II Codex Bezae Cantabrigiensis




1 Καὶ εἰσελθών πάλιν εἰς Καπερναοὺμ
δι' ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστιν.
2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοὶ,
ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν·
καὶ ἐλάλει πρὸς αὐτοὺς [.] λόγον.
3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν φέροντες παραλυτικὸν,
αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι
προσεγγίσαι ἀπὸ τοῦ ὄχλου,
ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν ὁ Ἰησοῦς,
καὶ [.] χαλῶσι τὸν κράβαττον ὅπου ἦν
ὁ παραλυτικὸς κατακεἰμενος.
5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν
λέγει τῷ παραλυτικῷ·
Τέκνον, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι.

6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων
ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι
ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν λέγοντες
7 Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημεῖ;
τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ [.] ὁ Θεός;
8 καὶ [.] ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως
διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς·
Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;
9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτ[ικ]ῷ,
ἔγειρε ἆρον τὸν κράβαττόν σου
καὶ ὕπαγε εἰς τόν οἶκον σου
ἢ εἰπεῖν ἀφαίωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι
10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει
ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι
ἁμαρτίας - λέγει τῷ παραλυτικῷ· 11 Σοὶ λέγω,
ἔγειρε [.] ἆρον τὸν κράβαττόν σου
καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ εὐθέως ἠγέρθη ,
καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον
πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας
καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν καὶ λέγειν
ὅτι οὕτως οὐδέποτε εἴδαμεν.
13 Καὶ ἐξῆλθεν [.] παρὰ τὴν θάλασσαν· καὶ πᾶς [.]
ὄχλος ἤρχετο πρὸς αὐτόν, καὶ ἐδίδασκεν αὐτούς.
14 καὶ παράγων εἶδεν Ἰάκωβον τὸν τοῦ
Ἁλφαίου, καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον,
καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι.
καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ.
15 Καὶ ἐγένετο κατακειμένων αὐτν
ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ πολλοὶ τελῶναι
καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ
καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἦσαν γὰρ πολλοί,
οἱ καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ.
16 καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαίοι

καὶ εἶδαν αὐτὸν ἤσθιεν μετὰ τῶν ἁμαρτωλῶν
καὶ τῶν τελωνῶν καὶ ἔλεγον τοῖς μαθηταῖς
αὐτοῦ· Διατὶ ὅτι μετὰ τῶν ἁμαρτωλῶν
καὶ τῶν τελωνῶν ἐσθίει [..] ;
17 καὶ ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς λέγει [.] · Οὐ χρείαν ἔχουσιν
οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ' οἱ κακῶς ἔχοντες·
οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς.
18 Καὶ ἦσαν οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου
καὶ οἱ Φαρισαῖoi νηστεύοντες.
καὶ ἔρχονται καὶ λέγουσιν αὐτῷ·
Διατί οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου
καὶ οἱ τῶν Φαρισαίων νηστεύουσιν,
οἱ δὲ σοὶ μαθηταὶ οὐ νηστεύουσιν;
19 καὶ εἶπεν αὐτοῖς [.]· Μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ
τοῦ νυμφῶνος, ἐν ᾧ ὁ νυμφίος
μετ' αὐτῶν ἐστιν, νηστεύειν; [....]
20 ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ
ἀπ᾽αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύ[σ]ουσιν
ἐν ἐκείνιῃ τῇ ἡμέρᾳ.
21 οὐδεὶς δὲ ἐπίβλημα ῥάκους ἀγνάφου
ἐπισυνρράπτει ἐπὶ ἱμάτιον παλαιόν·
εἰ δὲ μή, αἴρει τὸ πλήρωμα [.],
τὸ καινὸν ἀπὸ τοῦ παλαιοῦ,
καὶ χείρων σχίσμα γίνεται.
22 καὶ οὐδεὶς βάλλει οἶνον νέον
εἰς ἀσκοὺς παλαιούς·
εἰ δὲ μή, ῥήζει ὁ οἶνος τοὺς ἀσκούς,
καὶ ὁ οἶνος [.] καὶ οἱ ἀσκοί ἀπολοῦνται·
[...] 23 Καὶ ἐγένετο πάλιν αὐτὸν ἐν τοῖς σάββασιν
διαπορεύεσθαι διὰ τῶν σπορίμων,
καὶ οἱ μαθηταὶ ἤρξαντο [..] τίλλειν τοὺς
στάχυας. 24 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον [.]·
Ἴδε τί ποιοῦσιν οἱ μαθηταί σου

[.] τοῖς σάββασιν ὃ οὐκ ἔξεστιν αὐτοῖς.
25 καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐδέποτε
ἀνέγνωτε τί ἐποίησεν Δαυῒδ
ὅτε χρείαν ἔσχεν καὶ ἐπείνασεν
αὐτὸς καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ ὄντες
26 [.] εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ [...]
καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προσθέσεως ἔφαγεν,
καὶ ἔδωκεν καὶ τοῖς μετ αὐτοῦ οὖσιν
οὓς οὐκ ἔξεστιν φαγεῖν εἰ μὴ τοῖς
ἱερεῦσιν, 27 [...] λέγω δὲ ὑμῖν [...]·
28 [.] κύριός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου
καὶ τοῦ σαββάτου.