1 Et factum est eum in sabbato secundo primo
abire per segetes
discipuli autem illius coeperunt uellere
spicas et fricantes manibus
manducabant 2 quidam autem de Farisaeis
dicebant ei ecce quid faciunt
discipuli tui sabbatis quod non licet
3 respondens autem Ihs dixit ad eos
numquam hoc legistis quod fecit
Dauid quando esuriit ipse
et qui cum eo erat 4 introibit in domum
Dei et panes propositionis
manducauit et dedit et qui cum erant
quibus non licebat manducare si non solis
sacerdotibus 5 eodem die uidens
quendam operantem sabbato et dixit illi
homo si quidem scis quod facis
beatus es si autem nescis maledictus
et trabaricator legis
6 Et cum introisset iterum in
synagogam sabbato in qua erat homo
aridam habens manum 7 obserbabant
eum scribae et pharisaei
si sabbato curaret ut inuenirent
accusare eum 8 ipse autem sciens
cogitationes eorum dicit illi
qui manum aridam habibat surge et sta
in medio et surgens stetit
9 dixit autem Ihs ad eos interrogabo
uos si licet sabbato ben
facere aut malefacere animam saluare
aut perdere 10 ad illi tacuerunt

Et circumspiciens eos omnes
in ira dicit homini extende
manum tuam et extendit
et restituta est manus eius sicut et alia
et dicebat eis quoniam Dms est filius
hominis etiam sabbati
11 ipsi autem repleti sunt insipientia et
cogitabant ad inuicem quo modo
perderent eum 12 factum est autem
in diebus illis exire eum
in montero et orare et erat
pernoctans in oratione.
13 Et cum facta est dies uocauit
discipulos suos et eligens
ab eis • xii • quos et apostolos uocauit
14 primum Simonem quem et Petrum
cognominauit et Andream fratrem
eius et Iacobum et Iohanen
fratrem eius quos cognominauit
boanerges quod est fili tonitrui et
Philippum et Bartlholomeum 15 et Matthaeum
et Thoman qui cognominatus est Didynmus
et Iacobum Alphei et Simonem
qui uocatur zelotes 16 et Iudan
Iacobi et Iudan in scarioth qui etiam
et tradidit eum 17 et descendens cum eis
stetit in loco campestri et turbae discipulorum
eius et multitudo multa populi ex omni
Iudaea et aliarum ciuitatium uenientium
18 audire eum et saluari ab omne
infirmitate eorum et qui uexabantur
spiritibus inmundis curabantur
19 et omnis populus quaerebat tangere

eius quia uir ab eo exiebat
et sanabat omnes 20 et eleuans
oculos suos in discipulos dicebat
beati pauperes quoniam uestrum est
regnum Dei 21 beati qui esuriunt
nunc quia saturamini
22 beati estis quando odierint uos
homines et cum exprobabunt
Et eicient et reprobent nomen uestrum
sicut malum propter filium hominis
23 gaudete in illo die et
exultate quoniam merces uestra multa
in caelo sic enim faciebant
prophetis patres eorum
24 uerum uae uobis diuitibus quoniam
habetis consolationem uestram
25 uae uobis qui repleti estis quoniam
esurietis uae uobis qui
ridetis nunc quoniam plorabitis
et lugetis 26 uae uobis quando
bene uobis dixerint homines
secundum haec faciebant
pseudoprophetis patres eorum
27 sed uobis dico qui auditis
diligite inimicos uestros
benefacite odientibus uos
28 bene dicite maledicentes uos
orate pro calumniantibus uos
29 qui te percutit in maxillam
praebe illi et aliam
et ab eo qui tollit tunicam tuam
et palleum ne uetueris
30 omni autem petenti te da

et ab eo qui tollet tua ne repetieris
31 ei sicut uultis ut faciam uobis
homines et uos facite illis
32 et si diligitis diligentes uos
quae uobis gratia est et enim peccatores
hoc faciunt diligentes illos
diligunt 33 et si benefacitis
benefacientibus uobis quae gratia
uobis est etenim peccatores
hoc faciunt 34 et si feneratis
a quibus speratis recipere quae gratia
uobis est et enim peccatores
peccatoribus faenerant ut
recipiant 35 uerumtamen diligite
inimicos uestros et benefacite
et faenerate nihil desperantes
et erit merces uestra multa
et eritis fili altissimi quoniam ipse
suabis est super ingratos
et iniquos 36 estote beneuolentes
sicut pater uester beniuolus est
37a - nolite iudicare ut non iudicemini
[37b] - 38a date et dabitur uobis
mensuram uonam conquassatam
inpletam supereffundentem
dabunt in sinus uestros
in qua enim mensura metieritis
[37b: nolite condemnare ut non coudemnemini
dimitte et demittemini]
38b - remitietur uobis. 39 dicebant autem
et parabolam illis numquid potest caecus
caecum ducere nonne ambo in fobeam
incident 40 non est discipulus

super magistrum confectas autem
omnis erit sicut magister eius
41 quid autem uides festucam in oculo
fratris tui trauem autem
in tuo oculo non inspicis
42 aut quo modo potes dicere fratri tuo
sine eiciam festucam de
oculo tuo et ecce trabis in tuo
oculo est upocrita eice
primum trauem de oculo tuo
et tunc uidebis eicere
festucam de oculo fratris tui
43 non est arbor bona faciens
fructos malos neque arbor mala
faciens fructos 44 bonos unaquaeque
arbor de fructo suo cognoscitur
non enim legunt de spinis ficus
neque derubo ubam uindemiant
45 bonus homo de bono
thensauro cordis sui proferet
bonum et malus de malo
froferet malum de enim
abundantia cordis loquitur os eius
46 quid autem. mihi dicitis Dme
Dme et non facitis
quae dico 47 omnis qui uenit ad me
et audit mea berba et facit
ea ostendam nobis cui est
similis 48 similis est homini
aedificanti domun qui fodit
et altum fecit et posuit fundamentum
super petram inundatione au.tem facta
adlisit flumen domui illi
et non potuit mobereillam fun-

data enim erat super petram 49 qui autem audiuit
et non fecit similis est homini
aedificanti domum super terram
sine fundamento adlisit flumen
et concidit et facta est ruina
domus illius magna.


KATA ΛΟΥΚΑΝ, VI, Codex Bezae Cantabrigiensis




1 Kαὶ ἐγένετο αὐτὸν ἐν σαββάτῳ δευτεροπρώτῳ 
διαπορεύεσθαι διὰ τῶν σπορίμων,
οἱδὲ μαθηταὶ αὐτοῦ ἤρξαντο τίλλειν
τοὺς στάχυας καὶ ψώχοντες ταῖς χερσίν,
ἤσθιον. 2 τινὲς δὲ τῶν Φαρισαίων
ἔλεγον αὐτῷ, Ἐιδέ, τί ποιοῦσιν οἱ
μαθηταί σου 
τοῖς σάββασιν; ὃ οὐκ ἔξεστιν.
3 Ἀποκριθεὶςδὲ ὁ Ἰης ἔλεγεν πρὸς αὐτοὺς
Οὐδέποτε τοῦτο ἀνέγνωτε ὃ ἐποίησεν
Δαυὶδ ὅτε ἐπείνασεν αὐτὸς
καὶ οἱ σὺν αὐτῷ [.]; 4[.] εἰσελθὼν εἰς τὸν οἶκον
τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προσθέσεως
[.] ἔφαγεν καὶ ἔδωκεν καὶ τοῖς μετ' αὐτοῦ,
οἷς οὐκ ἐξὸν  ἦν φαγεῖν εἰ μὴ μόνοις
τοῖς ἱερεῦσιν
; 5 τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ θεασάμενός
τινα ἐργαζόμενον τῷ σαββάτῳ, εἶπεν αὐτῷ,
Ἄνθρωπε, εἰ μέν οἶδας τί ποιεῖς,
μακάριοςεἶ
·εἰ δὲ μὴ οἶδας, ἐπικατάρατος
καὶ παραβάτης εἶ τοῦ νόμου.

6 Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ πάλιν εἰς τὴν
συναγωγὴν [.]σαββάτῳἐν ᾗ
ἦν ἄνθρωπος 
ξηρὰνἔχων τὴν χεῖρα
: 7 παρετηροῦντο
[.] αὐτὸν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι
εἰ [.] τῷ σαββάτῳ θεραπεύει, ἵνα εὕρωσιν
κατηγορῆσαι αὐτοῦ. 8 αὐτὸς δὲ γεινώσκων
τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν, λέγε  [,] τῷ
τὴν χεῖρα
ἔχοντι  ξηρὰν  , Ἐγείρου καὶ στῆθι
ἐν τῷ  μέσῳ· : καὶ ἀναστὰς ἐστάθη.
9 εἶπεν δὲ ὁ Ἰης πρὸς αὐτούς, Ἐπερωτήσω
ὑμᾶς, εἰ ἔξεστιν τῷ σαββάτῳ ἀγαθο
ποιῆσαι ἢ κακοποιῆσαι, ψυχὴν σῶσαι
ἢ ἀπολέσαι; 10 οἱ δὲ ἐσιώπων

καὶ περιβλεψάμενος αὐτοὺς πάντας
ἐν ὀργῇ λέγει τῷ ἀνθρώπω, Ἔκτεινον
τὴν χεῖρά σου καὶ ἐξέτεινεν
καὶ ἀπεκατεστάθη ἡ χεὶρ αὐτοῦ ὡς καὶ ἡἄλλη.
5b καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, ὅτι  Κς ἐστιν ὁ υἱὸς
τοῦ ἀνθρώπου καὶ
τοῦ σαββάτου 
11 αὐτοὶ δὲ ἐπλήσθησαν ἀνοίας, καὶ
διελογίζοντο πρὸς ἀλλήλους  πῶς
ἀπολέσωσιν αὐτὸν. 12 Ἐγένετο δὲ
ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐξελθεῖν αὐτὸν
εἰς τὸ ὄρος  καὶ προσεύχεσθαι, καὶ ἦν
διανυκτερεύων ἐν τῇ προσευχῇ [.].
13 καὶ ὅτε ἐγένετο ἡμέρα, ἐφώνησεν
τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος
ἀπ' αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους ἐκάλεσεν,
14 πρῶτον Σίμωνα, ὃν καὶ Πέτρον 
ἐπωνόμασεν  καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν
αὐτοῦ, καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάνην 
τὸν ἀδελφὸν 
αὐτοῦ ὃυς ἐπωνόμασεν
Βοανηργές ὅ ἐστιν υἱοὶ βροντῆς 
καὶ
Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον 15 καὶ Μαθθαῖον
καὶ Θωμᾶντὸν ἐπικαλούμενον  Δύδυμον
καὶ Ἰάκωβον τὸν τοῦ  Ἁλφαίου καὶ Σίμωνα
τὸν καλούμενον Ζηλωτὴν 16 καὶ Ἰούδαν
Ἰακώβου καὶ Ἰούδαν Σκαριώθ, ὃς καὶ
ἐγένετο προδότης. 17 Καὶ καταβὰς μετ' αὐτῶν
ἔστη ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος [.] μαθητῶν
αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης
Ἰουδαίας καὶ ἄλλων πόλεων ἐληλυθότων [...]
18 ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν
νόσων αὐτῶν: καὶ οἱ ὀχλούμενοι
ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων ἐθεραπεύοντο.
19 καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει  ἅψασθαι

αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ' αὐτοῦ ἐξήρχετο
καὶ ἰᾶτο πάντας. 20 Καὶ ἔτι ἄρας τοὺς
ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς [.] ἔλεγεν,
Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν
ἡ βασιλεία τοῦ Θῦ. 21 μακάριοι οἱ πεινῶντες
νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. [......]
22 μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσουσιν ὑμᾶς
οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν [.]
καὶ ἐκβάλωσιν καὶ ὀνειδίσωσιν  τὸ ὄνομα ὑμῶν
ὡς πονηρὸν ἕνεκεν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου:
23 χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ
καὶ σκιρτήσατε, ὅτι  ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς
ἐν τῷ οὐρανῷ: κατὰ τὰ αὐτὰ [.] ἐποίουν
τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν.
24 Πλὴν οὐαὶ ὑμῖν τοῖς πλουσίοις, ὅτι
ἀπέχετε τὴν παράκλησιν ὑμῶν.
25 οὐαὶ ὑμῖν, οἱ ἐμπεπλησμένοι [.[, ὅτι
πεινάσετε. οὐαί ὑμῖν, οἱ
γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε
καὶ κλαύσετε. 26 οὐαὶ 
ὑμῖν ὅταν
καλῶς ὑμῖν εἴπωσιν [.] οἱ ἄνθρωποι,
κατὰ τὰ αὐτὰ [.] ἐποίουν τοῖς
ψευδοπροφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν.
27 Ἀλλὰ ὑμῖν λέγω τοῖς ἀκούουσιν,
ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν,
καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς,
28 εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς,
προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς.
29 τῷ τύπτοντί σε εἰς τὴν σιαγόνα
πάρεχε αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην,
καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντός σου τὸ ἱμάτιον
καὶ τὸν χιτῶνα μὴ κωλύσῃς.
30 παντὶδὲ τῷ αἰτοῦντί σε δίδου,

καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντος τὰ σὰ μὴ ἀπαίτει.
31 καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν
οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς [.].
32 καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς,
ποία ὑμῖν χάρις ἐστίν; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ
τοῦτο ποιοῦσιν τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς
ἀγαπῶσιν. 33 καὶ εἰ ἀγαθοποιῆτε
τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία  χάρις
ὑμῖν  ἐστίν; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ
τοῦτο ποιοῦσιν. 34 κἂν δανίζετε
παρ' ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία  χάρις
ὑμῖν [ἐστίν]; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ
ἁμαρτωλοῖς δανίζουσιν ἵνα
ἀπολάβωσιν [..]. 35 πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς
ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε
καὶ δανίζετε μηδὲν ἀφελπίζοντες:
καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς,
καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς
χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους
καὶ πονηρούς. 36 Γίνεσθε οἰκτίρμονες
καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστίν.
37 [.] μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε:
[.] μὴ καταδικάζετε, ἵνα μὴ καταδικασθῆτε.
ἀπολύετε, καὶ ἀπολυθήσεσθε:
38 δίδοτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν:
μέτρον καλὸν σεσαλευμένον
πεπιεσμένον  ὑπερεκχυννόμενον
δώσουσιν εἰς τὸν κόλμων ὑμῶν:
ᾧ γὰρ μέτρῳ μετρεῖτε
ἀντι-
μετρηθήσεται ὑμῖν. 39 Ἔλεγενδὲ
καὶ παραβολὴν αὐτοῖς: Μήτι δύναται
τυφλὸς τυφλὸν ὁδηγεῖν; οὐχὶ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον ἐμπεσοῦνται; 40 οὐκ ἔστιν μαθητὴς

ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον, κατηρτισμένος δὲ
πᾶς ἔσται ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ.
41 Τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος [,] ἐν τῷ ὀφθαλμῷ
τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν
ἐν τῷ σῷ  ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς;
42 πῶς δύνασαι λέγειν τῷ ἀδελφῷ σου,
[.] ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος ἐκ τοῦ
 ὀφθαλμοῦ σου καὶ ἰδοὺ ἡ δοκὸς  ἐν τῷ σῷ
ὀφθαλμῷ ὑποκεῖται;  ὑποκριτά, ἔκβαλε
πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σοῦ,
καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν
 τὸ κάρφος  ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου 
43 Οὐκ [.] ἐστιν δένδρον καλὸν ποιοῦν
καρποὺς σαπρούς, οὐδὲ [.] δένδρον σαπρὸν
ποιοῦν καρποὺς καλούς. 44 ἕκαστον
[.] δένδρον ἐκ τοῦ [.] καρποῦ αὐτοῦ γινώσκεται:
οὐ γὰρ ἐκλέγονται ἐξ ἀκανθῶν  σῦκα,
οὐδὲ  ἐκ βάτου σταφυλὴν  τρυγῶσιν.
45 ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ
θησαυροῦαὐτοῦ τῆς καρδίας προφέρει
[.] ἀγαθόν, καὶ ὁ πονηρὸς ἐκ τοῦ πονηροῦ
προφέρει τὸ πονηρόν: ἐκ γὰρ
περισσεύματος καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα αὐτοῦ.
46 Τί δέ με λέγετε, Κε 

κε, καὶ οὐ ποιεῖτε
 λέγω; 47 πᾶς ὁ ἐρχόμενος πρός με
καὶ ἀκούων μου τῶν λόγων καὶ ποιῶν
αὐτούς, ὑποδείξω ὑμῖν τίνι ἐστὶν
ὅμοιος: 48 ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ
οἰκοδομοῦντι οἰκίαν ὃς ἔσκαψεν
καὶ ἐβάθυνεν καὶ ἔθηκεν θεμέλιον
ἐπὶ τὴν πέτραν: πλημύρας δὲ γενομένης
προσέρηξεν ὁ ποταμὸς τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ,
καὶ οὐκ ἴσχυσεν σαλεῦσαι αὐτὴν τεθεμε-

λίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν  49 ὁ δὲ ἀκούσας
καὶ μὴ ποιήσας ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ
οἰκοδομήσαντι οἰκίαν ἐπὶ τὴν γῆν
χωρὶς θεμελίου, [.] συνέρηξεν ὁ ποταμός,
καὶ [.] συνέπεσεν, καὶ ἐγένετο τὸ ῥῆγμα τῆς
οἰκίας ἐκείνηςμέγα.