1 - Dicebat autem ad
discipulos homo quidam erat diues
qui habebat uilicum et hic
diffamatus est ei quasi dissipans
substantiam eius 2 et uocans eum
dixit illi quid hoc audio de te redde
rationem uilicationis non enim potes
adhuc uilicare 3 dixit autem intra se
uilicus quid faciam quia Dms meus
aufert uilicationem meam fodere
non ualeo mendicare confundor 4 scio
quid faciam et cum amotus fuero de
uilicatione accipiant me in domus suas
5 et aduocans unumquemqne
debitorum domini sui
dicebat primo quantum debes
Dmo meo 6 ad ille dixit centum
siclos olei dixit autem illi accipe tuus
litteras et scribe quinquaginta
7 deinde alio dixit  [tu autem quantum debes ad ille
dixit
] centum mensuras tritici ad ille dixit illi accipe tuas
litteras et scribe octoginta
8 et laudauit dms uilicum
iniquitatis quoniam sapienter fecit

propter quod dico uobis fili saeculi.
huius sapientiores super
 filios lucis in generationem suam sunt
9 et ego dico uobis facite uobis
amicos de iniquo mamona
ut cum defecerit accipiant uos
in aeterna tabernacula
10 qui fidelis est in modico et in multo fidelis
est et qui in modico inicus et
in multo inicus fit 11 si ergo
in inico mamona fidelis non fuistis
quod uerum est quis credet uobis
12 et si in alieno fidelis non fuistis
uestrum quis dabit uobis
13 nemo seruus potest duobus dominis
seruire aut enim unum odiet
et unum diliget aut unum adprehendet
et alium contemnet non potestis
Deo seruire et mamonae . 14 Audiebant
autem haec pharisaei cum essent cupidi
et subsannabant eum 15 et dixit eis
uos es tis qui iustificat is uos in conspectu
hominum ds autem nouit
corda uestra quia quod in hominibus
altum abominatio in conspectu Dei 16 lex
et prophetae usque ad iohanen prophetarunt
a quo regnum dei euangelizat
et omnes in eam conatur 17 facilius autem
est caelum et terram praeterire
quam de lege unam apicem cadere
18 omnis qui dimittit uxorem suam
et nubens aliam moechatur et qui
dimissam nubit moechatur

19 dixit autem et aliam parabolam
homo quidam erat diues et
induebatur purpuram et byssum
aepulans cottidie
splendede 20 pauper autem quidam nomine
Lazarus missus erat ad ianuam
eius ulceribus plenus 21 et cupiens
saturari demicis quae cadebant
de mensa diuitis sed et canes
uenientes elingebant ulcera eius
22 factum est autem ut moreretur pauper et
ductus est in sinus abrahae
ab angelis mortuus est autem.
et diues et sepultus est 23 et in
inferno leuans oculos suos
cum esset in tormentis uidet Abraham
a longe et Lazarum in sinus eius
requiescentem et 24 ipse exclamans dixit
pater Abraham miserere mihi • et mitte Lazarum
ut intingat extremum digiti sui aquam
et refrigeret linguam meam
quoniam adfligor inustione ignis huius
25 dixit autem Abraham fili memento
quoniam recepisti bona tua in
uita tua et Lazarus similiter mala
nunc autem hic consolatur tu autem.
adfligeris 26 et in omnibus his  inter nos et uos
chaus magnum confirmatus est ut
qui uolunt transire ad uos non possent
neque inde hic transmeare 27 dixit autem
rogo te ergo pater Abraam ut mittas eum
in domum patris mei 28 habeo enim quinque
fratres ut testificetur

illis ne et ipsi ueniant
in hunc locum tormenti
29 dixit autem Abraham habent Moysen
et prophetas audiant eos
30 ad ille dixit non pater Abraham sed si quis
de mortuis ierit ad eos
paenitebuntur dixit autem ad eum
si Moysen et prophetas
non audiunt nec si quis ex mortuis
surrexerit et ierit ad eos
credent.


KATA LOUKAN XVI Codex Bezae Cantabrigiensis

b


1 Ἔλεγεν δὲ καὶ πρὸς τοὺς
μαθητάς, Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος
ὃς εἶχεν οἰκονόμον, καὶ οὗτος
διεβλήθη αὐτῷ ὡς διασκορπίζων τὰ
ὑπάρχοντα αὐτοῦ. 2 καὶ φωνήσας [.]
εἶπεν αὐτῷ, Τί τοῦτο ἀκούω περὶ σοῦ; ἀπόδος
τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας [.], οὐ γὰρ δύνῃ
ἔτι οἰκονομεῖν. 3 εἶπεν δὲ ἐν ἑαυτῷ
ὁ οἰκονόμος, Τί ποιήσω, ὅτι ὁ Κς μου
ἀφαιρεῖται τὴν οἰκονομίαν [.] μου; σκάπτειν
οὐκ ἰσχύω, ἐπαιτεῖν αἰσχύνομαι. 4 ἔγνοιν
τί ποιήσω, ἵνα ὅταν μετασταθῶ ἐκ τῆς
οἰκονομίας δέξωνταί με εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν.
5 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα ἕκαστον
τῶν χρεοφειλετῶν τοῦ κυρίου αὐτοῦ
ἔλεγεν τῷ πρώτῳ, Πόσον ὀφείλεις
τῷ κυρίῳ μου; 6 ὁ δὲ εἶπεν, Ἑκατὸν
κάδους
ἐλαίου. [.] εἶπεν δὲ αὐτῷ, Δέξαι σου
τὰ γράμματα καὶ [..] γράψον πεντήκοντα.
7 ἔπειτα τῷ ἑτέρῳ εἶπεν, [......] Ἑκατὸν κόρους 
σίτου. Ὁ δὲ λέγει αὐτῷ, Δέξαι σου τὰ
γράμματα καὶ γράψον ὀγδοήκοντα.
8 καὶ ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τὸν οἰκονόμον
τῆς ἀδικίας ὅτι φρονίμως ἐποίησεν:

διὸ λέγω ὑμῖν υἱοὶ τοῦ αἰῶνος
τούτου φρονιμώτεροι ὑπὲρ τοὺς
υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσιν.
9 Κἀγὼ λέγω ὑμῖν , ποιήσατε ἑαυτοῖς
φίλους ἐκ τοῦ ἀδίκου μαμωνᾶ
ἵνα ὅταν ἐκλίπῃ δέξωνται ὑμᾶς
εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς.
10 ὁ πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστός
ἐστιν, καὶ ὁ ἐν ὀλίγῳ ἄδικος καὶ
ἐν πολλῷ ἄδικός γείνεται. 11 εἰ οὖν
ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾷ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε,
τὸ ἀληθινὸν τίς ὑμῖν πιστεύσει;
12 καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε,
τὸ ὑμέτερον τίς  δώσει ὑμῖν;
13 Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις
δουλεύειν: ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει
καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται
καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε
Θῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. 14 Ἤκουον
δὲ ταῦτα [.] οἱ Φαρισαῖοι φιλάργυροι ὑπάρχοντες,
καὶ ἐξεμυκτήριζον αὐτόν. 15 καὶ εἶπεν αὐτοῖς,
Ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ἐνώπιον
τῶν ἀνθρώπων, ὁ δὲ Θς γινώσκει
τὰς καρδίας ὑμῶν: ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις
ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θῦ. 16 Ὁ νόμος
καὶ οἱ προφῆται ἕως Ἰωάνου ἐπροφήτευσαν
ἀπὸ [τό]τε ἡ βασιλεία τοῦ Θῦ εὐαγγελίζεται
καὶ πᾶς εἰς αὐτὴν βιάζεται. 17 Εὐκοπώτερον δέ
ἐστιν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν παρελθεῖν
ἢ τοῦ νόμου μίαν κεραίαν πεσεῖν.
18 Πᾶς ὁ ἀπολύων τὴν γυναῖκα αὐτοῦ
καὶ γαμῶν ἑτέραν μοιχεύει, καὶ ὁ
ἀπολελυμένην [..] γαμῶν μοιχεύει.

19 Εἶπεν  δὲ καὶ ἐτέραν παραβολήν
Ἄνθρωπος [.] τις ἦν πλούσιος, καὶ
ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον
καὶ εὐφραινόμενος καθ' ἡμέραν
λαμπρῶς. 20 πτωχὸς δέ τις ὀνόματι
Λάζαρος ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα
αὐτοῦ εἱλκωμένος 21 καὶ ἐπιθυμῶν
χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχὼν τῶν πιπτόντων
ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου: ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες
ἐρχόμενοι ἔλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ.
22 ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ
ἀπενεχθῆναι αὐτὸν  εἰς τὸν κόλπον Ἀβραὰμ
ὑπὸ τῶν ἀγγέλων
: ἀπέθανεν δὲ
καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. 23 καὶ ἐν τῷ
ἅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ,
ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ Ἀβραὰμ
ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τῷ κόλπῷ αὐτοῦ
ἀναπαυόμενον. 24 καὶ αὐτὸς ἐνφωνήσας εἶπεν,
Πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον
ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ
ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου,
ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ.
25 εἶπεν δὲ Ἀβραάμ, Τέκνον, μνήσθητι ὅτι
ἀπέλαβες τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ
ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά:
νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται σὺ δὲ
ὀδυνᾶσαι. 26 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν
καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως
οἱ θέλοντες διαβῆναι [.] πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται,
μητὲ ἐκεῖθεν ὧδε [..] διαπεράσαι. 27 εἶπεν δέ,
Ἐρωτῶ σε οὖν, πάτερ Ἀβραάμ ἵνα πέμψῃς αὐτὸν
εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου, 28 ἔχω γὰρ πέντε
ἀδελφούς, ὅπως διαμαρτύρηται

αὐτοῖς, [.] μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν
εἰς τοῦτον τὸν τόπον  τῆς βασάνου.
29 
Εἶπεν   δὲ αὐτῷ Ἀβραάμ, Ἔχουσι Μωϋσέα
καὶ τοὺς προφήτας: ἀκουσάτωσαν αὐτῶν.
30 ὁ δὲ εἶπεν, Οὐχί, πατρ Ἀβραάμ, ἀλλὰ ἐάν τις
ἐκ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς
μετανοήσουσιν. 31εἶπεν δὲ αὐτῷ,
Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν
οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἄν τις ἐκ νεκρῶν
ἀναστῇ καὶ ἀπελθῇ πρὸς  αὐτοὺς
πιστεύσουσιν
.