1 - Erant autem
adpropiant ei omnes publicani
et peccatores audire eum.
2 et murmurabant pharisaei
et scribae dicentes
quoniam hic peccatores adsumit
et manducat cum illis 3 dixit autem
ad eos parabolam hanc
4 quis ex uobis homo qui habet
centum oues et perdiderit
unum ex eis nonne dismittit
nonaginta nouem in desertum
et uadit et quaerit quod perierat
usque dum inueniat illud 5 et inueniens inponit
super umeros suos gaudens
6 ueniens autem in domum conuocat
amicos et uicinos
dicens eis eum gaudete mihi quoniam
inueni ouem meam quae perierat
7 dico autem uobis quoniam sic gaudium erit
in caelo super uno peccatore
paenitentiam agenti quam super.xc.
nouem iustis qui non habent
opus paeniteatiae 8 aut quae mulier
habens drachmas decem et si perdiderit

unam nonne accendit lucernam et mundat
domum et quaerit diligenter
usque quo inueniat 9 et cum inuenerit conuocat
uicinas et amicas dicens
congaudete mihi quia inueni
quam perdidera drachma
10 sic dico uobis gaudium erit in conspectu:
augelorum dei super uno
peccatori paenitentia agenti
11 dixit autem homo quidam habebat duos filios
12 et dixit adulescentior eorum patri
pater da mihi quod me tanget partem
substantiae et diuisit eis
substantiam 13 et non post multos dies
congregans omnia adulescentior filius
peregrinatus est in regionem longinquam
et ibi disparsit substantiam suam
uiuens luxuriose 14 cum erogasset autem
omnia facta est famis magna
per regionem illam et ipse
coepit egeri 15 et abiit
et adhesit ibi uni ciuium
regioni illius et misit
eum in agros pascere porcos
16 et cupiebat saturari de
siliquis quas e debant porci
et nemo dabat illi 17 in semetipsum
autem ueniens dixit quanti mercennarii
patris mei abundant panibus
ego autem hic fame pereo
18 surgens ibo ad patrem meum
et dicam illi pater pecaui in.
caelum et in conspecto tuo 19  iam non
sum dignus uocari filius tuus fac

me sicut unum mercennariorum tuorum
20 et surgens uenit ad patrem suum.
adhuc autem eo longe iter habentes
uidit eum pater eius et misertus est
et currens incubuit super
collum eius et osculatus est eum
21 dixit autem filius eius pater peccaui
in caelum et in conspecto tuo
iam non sum dignus uocari filius tuus
fac me sicut unum mercennariorum tuorum
22 dixit autem pater ad seruos
suos cito adferte stolam
primam et induite eum
et date anulum in manum eius
et calciamenta in pedes eius
23 et adducite saginatum uitulum
et occidite et manducemus
et aepulemur 24 quoniam hic filius meus
mortuus erat et reuixit perierat
et modo inuentus est et coeperunt
aepulari 25 erat autem filius eius
senior in uilla ueniens autem
et proximans domui audiuit
synfoniae etchori 26 et
aduocans unum de pueris
interrogabat quid uellet hoc esse
27 ad ille dixit quoniam frater tuus uenit et
occidit pater tuus saginatum uitulum
illi quia salbum eum recepit
28 iratus est autem et uolebat introire
pater autem eius exiens rogabat eum
29 ad ille respondens dixit patri suo
ecce tot annos seruio tibi et numquam.

praeteribi mandatum tuum et numquam
dedisti mihi haedum de capris ut cum
amicis meis prandeam 30  filio autem  tuo
qui comedit omnia cum meretricibus
et uenienti occidisti saginatum uitulum
31 ad ille dixit illi tu semper mecum es
et omnia mea tua sunt 32 aepulari autem
oportebat et gaudere quia frater tuus hic
mortuus est et reuixit perierat
et inuentus est


KATA LOUKAN XV Codex Bezae Cantabrigiensis

b


1 - Ἦσαν δὲ
ἐγγίζοντες αὐτῷ πάντες οἱ τελῶναι
καὶ [.] ἁμαρτωλοὶ ἀκούειν αὐτοῦ.
2 καὶ διεγόγγυζον οἵ τε Φαρισαῖοι
καὶ οἱ γραμματεῖς λέγοντες
ὅτι Οὗτος ἁμαρτωλοὺς προσδέ[χε]ται
καὶ συνεσθίει αὐτοῖς. 3 εἶπεν δὲ
πρὸς αὐτοὺς τὴν παραβολὴν ταύτην [.]
4 Τίς ἄνθρωπος ἐξ ὑμῶν ὃς ξει
ἑκατὸν πρόβατα καὶ ἀπολέση
ἐξ αὐτῶν ἓν οὐκ ἀφίησι τὰ
ἐνενήκοντα ἐννέα ἐν τῇ ἐρήμῳ
καὶ ἀπελθὼν τὸ ἀπολωλὸς ζητεῖ
ἕως εὕρῃ αὐτό; 5 καὶ εὑρὼν ἐπιτίθησιν
ἐπὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ χαίρων,
6 ἐλθὼν δὲ εἰς [.] οἶκον συγκαλεῖται
τοὺς φίλους καὶ τοὺς γείτονας
λέγων αὐτοῖς, Συγχάρητέ μοι, ὅτι
εὗρον τὸ πρόβατόν μου τὸ ἀπολωλός.
7 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὕτως χαρὰ ἔσται
ἐν τῷ οὐρανῷ  ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ
μετανοοῦντι ἢ ἐπὶ ἐνενήκοντα
ἐννέα δικαίοις οἵτινες οὐκ  ἔχουσιν
χρείαν μετανοίας. 8Ἢ τίς γυνὴ
ἔχουσα δραχμὰς  δέκα, καὶ ἀπολέσασα [.]

μίαν, οὐχὶ ἅπτει λύχνον καὶ σαροῖ
τὴν οἰκίαν καὶ ζητεῖ ἐπιμελῶς
ἕως [.] εὕρῃ; 9 καὶ εὑροῦσα συγκαλεῖται
τὰς γείτονας καὶ φίλας λέγουσα,
Συγχάρητέ μοι, ὅτι εὗρον  
ἣν ἀπώλεσα
δραχμὴν.
10 οὕτως, λέγω ὑμῖν,  χαρὰ ἔσται ἐνώπιον
τῶν ἀγγέλων τοῦ θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ
ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι.
11 Εἶπεν δέ, Ἄνθρωπός τις εἶχεν δύο υἱούς.
12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί,
Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μοι μέρος
τῆς οὐσίας καὶ  διεῖλεν αὐτοῖς
τὸν βίον. 13 καὶ  οὐ μετὰ πολλὰς ἡμέρας
συναγαγὼν πάντα ὁ νεώτερος υἱὸς
ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν,
κάκεῖ διεσκόρπισεν ἐαυτοῦ τὸν βίον,
ζῶν ἀσώτως 14 δαπανήσαντος δὲ
αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὰ
κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς
ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 15 καὶ πορευθεὶς
ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν
τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν
αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς [.] βόσκειν χοίρους:
16 καὶ ἐπεθύμει χορτασθῆναι ἐκ τῶν
κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι,
καὶ οὐδεὶς ἐδίδου [αὐ]τῷ. 17 εἰς ἑαυτὸν
ἐλθὼν εἶπεν, Πόσοι μίσθιοι
τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων,
ἐγὼ δὲ ὧδε λιμῷ ἀπόλλυμαι.
18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου
καὶ ἐρῶ αὐτῷ, Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν
οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, 19 οὐκέτι
εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι  σου υἱός ποίησόν

με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.
20 καὶ ἀναστὰς ἦλθεν πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ.
ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος
εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη
καὶ δραμὼν ἐνέπεσεν ἐπὶ τὸν
τράχηλον αὐτοῦ [.] κατεφίλησεν αὐτόν.
21   ὁ δὲ υἱὸς εἶπεν αὐτῷ, Πάτερ, ἥμαρτον
εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου,
οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι σου υἱός.
ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. 
22 εἶπεν δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους
αὐτοῦ, Ταχέως ἐξενέγκατε στολὴν
τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν,
καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ
καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ,
23 καὶ ἐνέγκατε  τὸν σιτευτόν μόσχον ,
καὶ θύσατε καὶ φάγωμεν
καὶ εὐφρανθῶμεν, 24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου
νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησεν, [.] ἀπολωλὼς
καὶ ἄρτι εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο
εὐφραίνεσθαι. 25 Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ
ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ: ἐλθὼν δὲ
καὶ ἐγγίσας τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσεν
συμφωνίας καὶ χορῶν, 26 καὶ
προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων
ἐπυνθάνετο τί θέλει τοῦτο εἶναι.
27 ὁ δὲ εἶπεν [.] ὅτι Ὁ ἀδελφός σου ἥκει,
καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν σιτευτόν μόσχον
αὐτῶ
, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.
28 ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν.
ὁ δὲ πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν ἤρξατο αὐτόν.
29 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν τῷ πατρὶ αὐτοῦ,
Ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε

παρέβην σου ἐντολήν, καὶ [.] οὐδέποτε
ἔδωκας μοι ἔριφον ἐξ αἴγων ἵνα μετὰ τῶν
φίλων μου ἀριστήσω: 30 τῷ δὲ  υἱῷ σου
[.] τῷ καταφάγοντι πάντα  μετὰ τῶν πορνῶν
καἰ ἐλθόντι, ἔθυσας [.] τὸν σιτευτὸν μόσχον.
31 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ, [.] σὺ πάντοτε μετ' ἐμοῦ εἶ,
καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν: 32εὐφρανθῆναι
δὲ ἔδει καὶ χαρῆναι , ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος
νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησεν, [.] ἀπολωλὼς
καὶ εὑρέθη.