1 - Et factus est cum
introisset in domum cuiusdam
principum pharisaeorum
sabbato manducare panem et ipsi erant
obseruantes eum 2  et ecce homo
erat hydropicus in conspectu eius
3 Et respondens Ihs dixit ad
legis doctores et pharisaeos licet
sabbato curare aut non 4 ad illi tacuerunt
et adpraehendens eum et sanans
dimisit 5 et dixit ad eos
cuius ex uobis ouis aut bobis
in puteum incidet die sabbati
et non confestim leuabit eum
6 ad illi non responderunt ad haec
7dicebat autem ad inuitatos
parabolam uidens quo modo primos adcubitos
eligebant dicens ad eos
8 cum inuitaris in nuptias noli recumbere
in primum adcubitum ne forte
honorificentior te ueniet 9 et ueniens
qui te et illum inuitauit dicet tibi da
huic locum et tunc incipiens cum
confusione nouissimum locum tenere
10 sed cum inuitaris in nouissimum locum
recumbe ut cum uenerit qui te inuitauit
dicat tibi amice ascende superius
et tunc erit tibi gloria in conspectu qui
simul recumbunt 11 quoniam omnis qui exaltat
se humiliauitur et qui humiliat

se exaltabitur 12 dicebat autem et ad eum
qui inuitauerat eum cum facis prandium
aut cenam noli uocare amicos
neque fratres tuos neque
uicinos neque diuites
ne forte et illi reinuitente
et fiat retributio tibi
13 sed cum facis aepulationem. uoca
egenos debiles clodos
caecos 14 et beatus eris quoniam
non habent retribuere tibi
retribuetur enim tibi in
resurrectione iustorum
15 audiens autem quis haec qui simul recumbebant
dixit ei beatus qui manducauit panem
in regno Dei 16 ad ille dixit
homo quidam fecit cenam magnam
et uocauit multos 17 et misit
seruum suum hora cenae
dicere inuitatis uenite
quoniam iam parata sunt omnia 18  et coeperunt
ab una omnes se excusare
primus dixit agrum emi et
necesse habeo exiens uidere eum
rogo te habeto me excusatum
19 Et alius dixit iuga boum emi
quinque et eo probare illa
propter quod non possum uenire 20  et alius dixit
uxorem duxi propter quod non. possum uenire
21 Et adueniens seruus adnuntiauit
Dmo suo haec omnia et iratus
paterfamilias seruo suo dixi t
exi celerius in plateas et uicos

ciuitatis et egenos et debiles
et caecos et clodos adduc hic
22 Et seruus dixit factum est quod praecepisti
etadhuc locus est 23 et dixit Dms ad
serbum suum exi in uias
et in saepes et coge introire
nt inpleatur domus mea 24 dico enim uobis
quia nemo illorum hominorum qui
inuitati sunt gustabit de cena mea
25 ibant autem cum illo turbae
et conuersus dixit illis 26 si quis uenit
ad me et non odit patrem suum
et matrem suam et uxorem.
et filios et fratres
et sorores adhuc etiam et suam
animam non potest meus discipulus esse.
27 et qui non baiulat crucem suam
et nenit retro me non potest meus
discipulus esse  28 quis autem ex uobis
uolens turrem aedificare
nonne primum sedens conputat
erogationem si habet ad perfectum
29 ut ne forte cum posuerit fondamentum
non potuerit aedificare et omnea
qui uident incipient dicere
30  hic homo coepit aedificare
et non potuit perficere 31 aut quis rex
abiens alio regi committere
in pugnam nonne continuo sedens
primum cogitat si potens est
in decemilibus illi qui cum uiginti
nulibus uenit super eum
obuiari 32 si quo minus adhuc eo longe

constitudo mittens legatos rogat quae
ad pacem 33 sic ergo et ex vobis
omnis qui non abrenuntiat subtantiae
suae non potest meus discipulus esse
34 bonum est sal etsi autem sal infatuatum fuerit
in quo salietur 35  neque in terram
neque in stereore utile est
foras mittent illud qui habet aures
audiendi audiat.


KATA LOUKAN XIV Codex Bezae Cantabrigiensis

b


1 Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ
ϵἰσελθεῖν αὐτὸν εἰς οἶκόν τινος
τῶν ἀρχόντων τῶν Φαρισαίων
σαββάτῳ φαγεῖν ἄρτον καὶ αὐτοὶ ἦσαν
παρατηρούμενοι αὐτόν. 2 καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπός [.]
ἦν ὑδρωπικὸς ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
3 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν πρὸς τοὺς
νομικοὺς καὶ Φαρισαίους [.], Ἔξεστιν τῷ
σαββάτῳ θεραπεῦσαι ἢ οὔ; 4 οἱ δὲ ἡσύχασαν.
καὶ ἐπιλαβόμενος αὐτὸν καὶ  ἰασμενος
ἀπέλυσεν. 5 καὶ [.] εἶπεν πρὸς αὐτοὺς,
Τίνος ξ ὑμῶν πρόβατον ἢ βοῦς
εἰς φρέαρ ἐμπεσεῖται, τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου
καὶ οὐκ εὐθέως ἀνασπάσει αὐτὸν;
οἱ δὲ οὐκ [.]ἀπεκρίθησαν πρὸς ταῦτα.
7 Ἔλεγεν δὲ καὶ πρὸς τοὺς κεκλημένους
παραβολήν, ἐπέχων πῶς τὰς πρωτοκλισίας
ἐξελέγοντο, λέγων πρὸς αὐτούς,
8 Οταν κληθῇς [..]εἰς γάμον, μὴ κατακλιθῇς
εἰς τὴν πρωτοκλισίαν, μήποτε
ἐντιμότερός σου ἥξει [..], 9 καὶ ἐλθὼν
ὁ σὲ καὶ αὐτὸν καλέσας ἐρεῖ σοι, Δὸς
τούτῳ τόπον, καὶ τότε ἔσῃ μετὰ
αἰσχύνης [.] ἔσχατον τόπον κατέχειν.
10 ἀλλ' ὅταν κληθῇς [.] εἰς τὸν ἔσχατον τόπον
ἀνάπειπτε, ἵνα ὅταν ἔλθῃ ὁ κεκληκώς σε
ἐἴπῇ σοι, Φίλε, προσανάβηθι ἀνώτερον:
κα τότε ἔσται σοι δόξα ἐνώπιον [.] τῶν
συνανακειμένων σοι. 11 ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν
ἑαυτὸν ταπεινοῦται καὶ ὁ ταπεινῶν

ἑαυτὸν ὑψοῦται. 12Ἔλεγεν δὲ καὶ τῷ
κεκληκότι αὐτόν, Οταν ποιῇς ἄριστον
ἢ δεῖπνον, μὴ φώνει τοὺς φίλους [.]
μηδὲ τοὺς ἀδελφούς σου μηδὲ [..]
τοὺς γείτονας μηδὲ τοὺς πλουσίους,
μήποτε καὶ αὐτοὶ ἀντικαλέσωσίν σε
καὶ γένηται ἀνταπόδομά σοι.
13 ἀλλ' ὅταν ποιῇς δοχὴν, κάλει
πτωχούς, ἀναπείρους, χωλούς,
τυφλούς: 14 καὶ μακάριος ἔσῃ, ὅτι
οὐκ ἔχουσιν ἀνταποδοῦναί σοι,
ἀνταποδοθήσεται γάρ σοι ἐν τῇ
ἀναστάσει τῶν δικαίων.
15 Ἀκούσας δέ τις ταῦτα τῶν συνανακειμένων
εἶπεν αὐτῷ, Μακάριος ὃς φάγεται ἄρτον
ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θῦ. 16 οὗ δὲ εἶπεν [.],
Ἄνθρωπός τις ἐποίησεν δεῖπνον μέγαν,
καὶ ἐκάλεσεν πολλούς, 17καὶ ἀπέστειλεν
τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου
εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις, Ἔρχεσθαι,
ὅτι ἤδη πάντα ἕτοιμά ἐστιν. 18 καὶ ἤρξαντο
ἀπὸ μιᾶς πάντες παραιτεῖσθαι.
ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ, Ἀγρὸν ἠγόρασα καὶ
ἀνάγκην ἔχω ἐξελθὼν ἰδεῖν αὐτόν:
ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον.
19 καὶ ἕτερος εἶπεν, Ζεύγη βοῶν ἠγόρασα
πέντε καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά:
διὸ οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. 20 καὶ ἄλλος εἶπεν,
Γυναῖκα ἔλαβον διὸ [.] οὐ δύναμαι ἐλθεῖν.
21 καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἀπήγγειλεν
τῷ κυρίῳ αὐτοῦ πάντα ταῦτα. καὶ ὀργισθεὶς
ὁ οἰκοδεσπότης  τῷ δούλῳ αὐτοῦ εἶπεν,
Ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας

τῆς πόλεως, καὶ [.] πτωχοὺς καὶ ἀναπείρους
καὶ τυφλοὺς καὶ χωλοὺς ἐνέγκε ὧδε.
22 καὶ  ὁ δοῦλος εἶπεν, [.] γέγον ὃ ἐπέταξας,
καὶ ἔτι τόπος ἐστίν. 23 καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν
δοῦλον αὐτοῦ, Ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς
καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν,
ἵνα γεμισθῇ μου ὁ οἶκος: 24 λέγω γὰρ ὑμῖν
ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνθρώπων [.] τῶν
κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου.
25 Συνεπορεύοντο δὲ αὐτῷ ὄχλοι [.]
καὶ στραφεὶς εἶπεν * αὐτοῖς, 26 Εἴ τις ἔρχεται
πρός με καὶ οὐ [μ]εισεῖ τὸν πατέρα αὐτοῦ
καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ τὴν γυναῖκα
καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς
καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ
ψυχὴν , οὐ δύναται μου  μαθητής εἶναί.
27 καὶ ὅς οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ
καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου οὐ δύναται μου
μαθητής εἶναί. 28 τίς δὲ ἐξ ὑμῶν
θέλων πύργον οἰκοδομῆσαι
οὐχὶ πρῶτον καθίσας ψηφίζει
τὴν δαπάνην, εἰ ἔχει εἰς ἀπαρτισμόν;
29 ἵνα μήποτε θέντος αὐτοῦ θεμέλιον
[.] μὴ ἰσχύση οἰκοδομῆσαι καὶ πάντες
οἱ θεωροῦντες μέλλουσιν λέγειν [.]
30 Οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἤρξατο οἰκοδομεῖν
καὶ οὐκ ἴσχυσεν ἐκτελέσαι. 31 ἢ τίς βασιλεὺς
πορευόμενος ἑτέρῳ βασιλεῖ συμβαλεῖν
εἰς πόλεμον οὐκ εὐθέως καθίσας
πρῶτον βουλεύεται εἰ δυνατός ἐστιν
ἐν δέκα χιλιάσιν τῷ μετὰ εἴκοσι
χιλιάδων ἐρχομένῳ ἐπ' αὐτόν
ὑπαντῆσαι; 32 εἰ δὲ μή γε, ἔτι αὐτοῦ πόρρω

ὄντος  ἀποστείλας πρεσβείαν
ἐρωτᾷ τὰ
πρὸς εἰρήνην. 33 οὕτως οὖν καὶ ἐξ ὑμῶν
πᾶς ὃς οὐκ ἀποτάσσεται [.] τοῖς ὑπάρχουσιν
αὐτοῦ οὐ δύναται μου μαθητής εἶναί .
34 Καλὸν [.] τὸ ἅλα: ἐὰν δὲ καὶ τὸ ἅλα μωρανθῇ,
ἐν τίνι ἀρτυθήσεται; 35 οὔτε εἰς τὴν γῆν
οὔτε εἰς κοπρίαν εὔθετόν ἐστιν:
ἔξω βάλλουσιν αὐτό. ὁ ἔχων ὦτα
ἀκούειν ἀκουέτω.